Καίτη Χρυσολωρά: Από τη δισκογραφία στο μοναστήρι: Η ιστορία της γερόντισσας που ίδρυσε τη μονή Προφήτη Ηλία στις Σέρρες

Καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 4 της χρόνια, η Καίτη Χρυσολωρά έγινε μοναχή και μεταμόρφωσε το παλιό ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στο ‘Αγιο Πνεύμα Σερρών σε αδελφότητα.

Στην περιοχή Αγιο Πνεύμα Σερρών, πάνω σε έναν μικρό λόφο, βρίσκεται ένα μοναστήρι που άρχισε να χτίζεται το 1990 από μια γερόντισσα καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη βοήθεια λίγων μοναχών και ενός Αγιορείτη πνευματικού.

Η γερόντισσα αυτή ήταν η Καίτη Χρυσολωρά, ερμηνεύτρια η οποία τη δεκαετία του ’60 είχε

συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα, πριν εγκαταλείψει τη μουσική για να αφιερωθεί στον μοναχισμό και να δημιουργήσει μια νέα μοναστική κοινότητα.

Ποια ήταν η Καίτη Χρυσολωρά

Η Καίτη Χρυσολωρά ήταν μια μυστηριώδης γυναίκα με υπέροχη χροιά. Καθηλωμένη σε ενα καροτσάκι με κινητικά προβλήματα (τη χτύπησε η πολιομυελίτιδα από μικρή ηλικία, μόλις στα 4 χρόνια της), την ανακάλυψε τυχαία ο Μίμης Πλέσσας και ζήτησε ο ίδιος να τραγουδήσει γι’αυτόν.

Δώδεκα κομμάτια σε μουσική του Μίμη Πλέσσα με τη φωνή της Καίτης Χρυσολωρά. Σύμφωνα με μαρτυρίες του ίδιου του συνθέτη, η τραγουδίστρια μεταφέρθηκε στο στούντο όπου και ερμήνευσε μονοκοπανιά και τα δώδεκα τραγούδια: Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. “Ποιός το ξέρει”, “Αγάπη μου”, “Μην μου πεις τίποτα”, “Η πρώτη μας νύχτα” και πολλά άλλα.

                     

Ωστόσο, όταν η Χρυσολωρά γνώρισε τον Αγιορείτη Χρυσόστομο, αποφάσισε να αφήσει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχή. Το 1990, ως γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, έφτασε μαζί με άλλες 4 μοναχές στο Άγιο Πνεύμα Σερρών και μεταμόρφωσε το παλιό ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία σε αδελφότητα.

Σήμερα, οι μοναχές που ζουν εκεί μιλούν για την καθημερινότητά τους, την πίστη και την επιλογή τους να αφιερωθούν στον μοναχισμό, μέσα από την εκπομπή “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη στον Alpha.

Η εκπομπή επισκέφτηκε δύο ξεχωριστές γυναικείες αδελφότητες στη Μακεδονία, στη Βέροια και στις Σέρρες.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε με αυτές τις γυναίκες. Πρόκειται για μορφωμένες γυναίκες, με σπουδές σε πανεπιστήμια της Συρίας και, σε πολλές περιπτώσεις, μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα, που προέρχονται από ιστορικές χριστιανικές οικογένειες.

Η Μονή διαθέτει μελισσόκηπο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο και βιβλιοθήκη, με τις μοναχές να ασχολούνται με χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, όπως επιθυμούσε η γερόντισσά τους, ώστε να νιώθουν χρήσιμες στο κοινόβιο και στους επισκέπτες.

“Ο μοναχισμός είναι κι αυτός ένα μυστήριο όπως ο γάμος. Και δεν μπορεί κανείς, σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει, να το εξηγήσει με λόγια”, λέει η αδελφή Ευφημία.

“Για ένα διάστημα ήμουν και δόκιμη μοναχή και φοιτήτρια. Στο πανεπιστήμιο με αντιμετώπιζαν περίεργα, γιατί το παρουσιαστικό μου ήταν διαφορετικό από μια κοσμικής κοπέλας”, αναφέρει η αδελφή Συγκλητική.

“Στο μοναστήρι ήρθα μωρό. Εδώ βαπτίστηκα και μόλις ενηλικιώθηκα αποφάσισα να ζήσω εδώ”, σημειώνει η αδελφή Χριστονύμφη.

“Μια κυψέλη είναι και το μοναστήρι. Εμείς την ηγουμένη μας, οι μέλισσες την βασίλισσά τους”, λέει χαρακτηριστικά η αδελφή Μαρκέλλα.

ΠΗΓΗ