Δεκαετία του ’80.
Εκείνα τα καλοκαίρια περνούσαμε τις διακοπές μας σε μια απομονωμένη και άγνωστη ακόμα στους πολλούς παραλία, κάπου βόρεια στο νησί, πέντε-έξι οικογένειες φίλων με τα παιδιά τους. Είμασταν οι μόνοι ένοικοι, συνολικά δεκαπέντε άτομα περίπου. Υποτυπώδες το κατάλυμά μας, χωρίς ζεστό νερό, με τα ντους κοινά. Ο χώρος ανήκε σε μια οικογένεια που τα μέλη της φρόντιζαν την καθαριότητα και μαγείρευαν κάθε μέρα ό,τι υπήρχε στο μποστάνι τους, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να έρθουν εφόδια λόγω ανύπαρκτης συγκοινωνίας και κακοτράχαλου δρόμου. Η ελευθερία όμως απόλυτη! Τα παιδιά κυκλοφορούσαν