Η Πριγκίπισσα Άννα άλλαξε την μοίρα του Ρωσικού έθνους.

 Γράφει η Mindy Μακρίδη απόφοιτη της Φιλοσοφικής.

Σε ένα αυστηρά Πατριαρχικό καθεστώς κατά την μεσαιωνική εποχή, παρά την καταπίεση-περιθωριοποίηση του γυναικείου φίλου, υπήρξαν γυναίκες που ξεχώρισαν και διακρίθηκαν. 

Η Αγία Ελένη, η μητέρα του Μέγα Κωνσταντίνου θα ανακαλύψει το ιερότερο σύμβολο του Χριστιανισμού τον Τίμιο Σταυρό. Η νεοπλατωνική φιλόσοφος Υπατία έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως για το επιστημονικό της έργο στην Αλεξάνδρεια και όχι μόνον. Φοιτητές ειδωλολάτρες και Χριστιανοί, από όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας πήγαιναν να φοιτήσουν στην περιβόητη

σχολή της. Η Ειρήνη από την Αθήνα, γίνεται η πρώτη αυτοκράτειρα-μονοκράτειρα στην παγκόσμια ιστορία και με καθοριστικές ενέργειες για την επιβίωση του μεσαιωνικού Ελληνισμού, έβαλε τέλος στην θανατηφόρο μάστιγα της Εικονομαχίας. Μεγάλη γυναικεία μορφή ήταν και  η Άννα Κομνηνή, η Αγία Ευδοκία-Αθηναΐς αυτοκράτειρα και μέτοχος της αρχαίας-Ελληνικής παιδείας. Επίσης σημαντικές ήταν η Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, η Πουλχερία (αδελφή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου) η Αγία Αυτοκράτειρα Θεοφανώ και άλλες.   

Mε την άνοδο του Βασίλειου του επονομαζόμενου Βουλγαροκτόνου στον Ρωμαϊκό θρόνο επικρατεί χάος στην Ρωμαϊκή-Βυζαντινή αυτοκρατορία. Μια εκτός λογικής επανάσταση και κατάκτηση σημαντικών εδαφών της αυτοκρατορίας σε Μακεδονία-Θεσσαλία. Οι συνθήκες που επικρατούν δεν έχουν προηγούμενο στα παγκόσμια χρονικά. Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τι αναφέρει σχετικά ο ιδρυτής-δημιουργός δύο νέων επιστημονικών κλάδων σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία-Γεωπολιτικός Εθνικισμός έτος 2006) ο Κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος, σχετικά με την εποχή του Βουλγαροκτόνου, με πρότυπες-επιστημονικές παρατηρήσεις που κατά γενική παραδοχή δεν έχει κάνει κανένας Έλληνας η ξένος ιστορικός : 

“Η Βουλγαρία ήταν Ρωμαϊκή επαρχία επί αυτοκράτορος Ιωάννη Ά Τσιμισκή. Κατόπιν λανθασμένης διπλωματικής κινήσεως του Αγίου-αυτοκράτορα Νικηφόρου Β’ Φωκά, με στόχο να προστατέψει την αυτοκρατορία από τους Βούλγαρους, άλλαξαν ριζικά τα γεωστρατηγικά δεδομένα στα Βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι του Σβιατοσλάβου εισέβαλαν στα Βουλγαρικά εδάφη, στην συνέχεια αρνήθηκαν να αποχωρήσουν και έγιναν πολύ απειλητικοί προς την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τους Ρώσους είχε καλέσει σε βοήθεια ο Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς, καθώς δεν ήταν σε θέση να διεξάγει πολέμους σε δύο μεγάλα μέτωπα παράλληλα (Ανατολή-Άραβες και Βοράς-Βούλγαροι). Εντούτοις οι Ρώσοι αθέτησαν την συμφωνία με και έγιναν κατακτητές της Βουλγαρίας.

Ο Ελληνοαρμένιος Ι. Τσιμισκής νίκησε τους Ρώσους και τους απομάκρυνε από την Βαλανική χερσόνησο. Η Βουλγαρία επί αυτοκράτορος Ιωάννη Α Κουρκουά (Τσιμισκή), έγινε Ελληνική-Ρωμαϊκή επαρχία και ήταν φόρου υποτελής. Εντούτοις με το που έγινε αυτοκράτορας ο Βασίλειος επέτυχαν οι Βούλγαροι μέσα σε ελάχιστες ημέρες να “επαναστατήσουν” και να γίνουν ένα πάρα πολύ ισχυρό βασίλειο. Οι Βούλγαροι επί Βασίλειου Β, είχαν κάνει κάτι πρωτόγνωρο καθώς είχαν κατακτήσει το 80% των κάστρων της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Είχαν κόψει την Ελληνική-Ρωμαϊκή επικράτεια στα δύο.

Η Θεσσαλονίκη ήταν εκείνους τους αιώνες η δεύτερη πιο σημαντική πόλη της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το νέο Βουλγαρικό βασίλειο σε σχέση με το προηγούμενο κράτος είχε ως επίκεντρο την Μακεδονία-Θεσσαλία. Η περίεργη επανάσταση ενάντια στον Βασίλειο. Τις ημέρες κατά τις οποίες έγινε η επανάσταση βρέθηκαν σε θέση να “δραπετεύσουν”, από την Βασιλεύουσα- Κωνσταντινούπολη, οι αδελφοί Κομητόπουλοι. Αυτό έγινε με την παρέμβαση της αλλοδαπής-πολιτικής αριστοκρατίας, της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας.

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ. Διαχρονικά ουδέποτε στην παγκόσμια ιστορία επέτυχε οποιοδήποτε έθνος, το οποίο υπήρξε προηγουμένως σκλαβωμένο σε άλλο κράτος, να γίνει ένα πολύ ισχυρό βασίλειο μέσα σε ελάχιστους μήνες. Αυτό είναι τελείως αφύσικο πράγμα από κάθε άποψη. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες, με τόσο υψηλό πολιτισμό κάναμε 400 συναπτά έτη, για να απελευθερωθούμε από τους Τούρκους και αντίστοιχα άλλα τόσα από τον Ρωμαϊκό ζυγό.

Οι Βούλγαροι δεν είχαν τον πολιτισμό, την διοίκηση, την οργάνωση, και την ισχύ, για ένα τέτοιο επίτευγμα. Όμως το επέτυχαν με την υποστήριξη των νεοταξιτών-παγανιστών εκείνης της εποχής. Αν και οι συνθήκες σκλαβιάς των Βουλγάρων ήταν τελείως διαφορετικές από τις συνθήκες τις οποίες ήταν σκλαβωμένο το Ελληνικό έθνος, στους Ρωμαίους και στους Τούρκους όμως και πάλι δεν υπάρχει καμία λογική-τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση. Οι Έλληνες ως κατακτητές απέναντι στους Βούλγαρους υπήρξαν πάρα πολύ ευγενικοί. Οι Έλληνες με τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο, τον οποίο ουδέποτε δημιούργησε είτε θα δημιουργήσει οποιοδήποτε άλλο έθνος, και εν τούτοις χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να είναι σε θέση να επαναστατήσουν, ενάντια στους Οθωμανούς. Φυσικά δεν ήταν μόνον ο Ελληνικός πολιτισμός αλλά και ο Χριστιανισμός ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στην Ελληνική επανάσταση του 1821.

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο από καταβολής κόσμου, ένας λαός ο οποίος είναι σκλαβωμένος, να επιτύχει μέσα σε μερικούς μήνες να επαναστατήσει και να γίνει ένα πανίσχυρο βασίλειο, παίρνοντας πίσω όχι μόνον τα δικά του εδάφη, αλλά και κατακτώντας ένα μεγάλο μέρος των εδαφών του έθνους στο οποίο προηγουμένως ήταν σκλαβωμένος. Είναι φανερό ότι πίσω από την “επανάσταση” ήταν η πολιτική αριστοκρατία της Πόλης, με τους νεοταξίτες-παγανιστές εκείνης της εποχής. Στο “επίτευγμα” των Βουλγάρων, συνέβαλε και ο Ελληνικός εμφύλιος, τον οποίο δημιούργησε, η πολιτική αριστοκρατία, με την εσκεμμένη και εντελώς άδικη αφαίρεση, των αξιωμάτων του Ελληνοαρμένιου στρατηγού Βάρδα Σκληρού. Οι ιστορικές αναφορές για την τύφλωση τόσο χιλιάδων Βούλγαρων ήταν κίβδηλες.

O Μέγας Βουλγαροκτόνος, ο ακαταπόνητος Βασιλιάς του Imerium Romanum, αντιμετώπισε την πιο σκληροτράχηλη φυλή της ανθρωπότητας, η οποία υποστηριζόταν από την τότε νέα τάξη πραγμάτων. Ανεξάντλητα ήταν τα Βουλγαρικά στρατεύματα. Πρώτη φορά παγκοσμίως μέχρι και σήμερα συνέβη κάτι τέτοιο.  

Ακόμη και οι Άραβες με τα επί αιώνες ανεξάντλητα στρατεύματα τους, μετά την ήττα στο Ακροϊνόν το 740 μ.Χ. σταμάτησαν εντελώς για μερικά χρόνια τις επιδομές-επιθέσεις ενάντια στην Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Εν τούτοις οι κατώτεροι σε πολεμικές δεξιότητες και λιγότεροι αριθμητικά Βούλγαροι, είχαν ατελείωτα αποθέματα στρατιωτικού δυναμικού !!! Για αυτό και μετά από τις τρεις συντριπτικές ήττες στον Σπερχειό, στον Αξιό και στο Κλειδί συνέχιζαν απτόητοι τις πολεμικές συγκρούσεις. Στις τρεις αυτές μάχες οι απώλειες των Βούλγαρων ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που υπέστησαν οι Άραβες στο Ακροϊνόν.

Χαρακτηριστικό ήταν ότι στις μάχες του Σπερχειού-Κλειδιού τέθηκαν οριστικά εκτός μάχης 26 χιλιάδες Βούλγαροι. Οι Άραβες με απώλειες 6000 Ισμαηλιτών στο Ακροϊνόν και έκαναν κάποια χρόνια για να ανακάμψουν. Κυριολεκτικά οι Κουμάνοι-Βούλγαροι αποτελούν παγκόσμιο φαινόμενο. Αν και πληθυσμιακά ήταν πολύ μικρότερο έθνος σε σχέση με τους Μωαμεθανούς, δεν τελείωναν ποτέ οι άνδρες του Βουλγαρικού στρατού !!! Το μεγαλύτερο αριθμητικά στράτευμα την αρχαία και την μεσαιωνική περίοδο το είχε η Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών-Σασσανιδών, με 150000 εως 2000000 στρατιώτες. Όμως μετά τις συντριπτικές ήττες σε Μαραθώνα, Σαλαμίνα, Πλαταιές, Μυκάλη, σε συνδυασμό με τα Διονυσιακά αξιώματα, μέσα σε έντεκα χρόνια η κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου, από την σφοδρότητα των πολέμων οδηγήθηκε στην παρακμή και όχι μόνον δεν εκστράτευσε ξανά εναντίον του Ελληνικού έθνους, αλλά εν συνεχεία κατακτήθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και τον μεσαίωνα από τον Μέγα Ηράκλειο. Ο Αυτοκράτορας από την Αγιοτόκο Καππαδοκία κατέκτησε την Περσική αυτοκρατορία μέσα σε έξι χρόνια και την οδήγησε στον οριστικό αφανισμό, και στην Αραβική κατάκτηση.

Από την ένταση του πολέμου και την σκληρότητα των μαχών με τους Έλληνες του Ρωμαϊκού κράτους, μια παγκόσμια αυτοκρατορία χάθηκε οριστικά μέσα σε τριάντα χρόνια. Δυο φορές από την σφοδρότητα των πολέμων διαλύθηκε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, από τον Αλέξανδρο και τον Ηράκλειο. Στον αντίποδα οι Βούλγαροι παρέμειναν πάντοτε με ακμαίο το ηθικό και με αναρίθμητο στράτευμα, χωρίς να καταπονούνται και να εγκαταλείπουν τον πόλεμο μετά από τρεις δεκαετίες πολέμου και τρεις συντριπτικές ήττες !!! ”

https://mytilenepress.blogspot.com/2026/01/mytilenepress_9.html

Αυτά αναφέρει ο Κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν στο Ρωμαϊκό κράτος την εποχή του Βουλγαροκτόνου. Σε αυτές τις απελπιστικές συνθήκες ο Βασίλειος αποφασίζει να αναζητήσει συμμάχους εκτός των συνόρων της αυτοκρατορίας του Βοσπόρου. Για αυτό έκανε πρόταση συμμαχίας στους Ρώσους.

Ο Βασίλειος Β΄Βουλγαροκτόνος, είχε αναγκαστεί να ζητήσει την στρατιωτική υποστήριξη των Ρώσων, προκειμένου να προστατέψει τον θρόνο του από τους σφετεριστές. Στα πλαίσια αυτής της συμμαχίας οι Βυζαντινοί υποσχέθηκαν να δώσουν την πορφυρογέννητη Άννα, αδελφή του αυτοκράτορα Βασίλειου, ως σύζυγο στον Ρώσο ηγεμόνα του Κιέβου, Βλαδίμηρο. Η συγκεκριμένη πρόταση αποτελούσε μια μεγάλη υποχώρηση, διότι για πρώτη φορά μια πορφυρογέννητη θα παντρευόταν ξένο άρχοντα. Για αυτόν τον λόγο η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης προσπάθησε στην συνέχεια να αθετήσει την συμφωνία και να αποφύγει τον γάμο. Όμως το 989 μ.Χ , τα Ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν την Χερσώνα και η αυτοκρατορία, εξαντλημένη από τον εμφύλιο πόλεμο, αναγκάστηκε να υποχωρήσει υπό τον όρο να εκχριστιανιστεί ο Βλαδίμηρος και μαζί του όλοι οι Ρώσοι. 

Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β’ (976-1025) είχε περιέλθει το 987 σε πολιτικό αδιέξοδο. Ο στρατηγός Στέφανος Κοντοστάφανος εκμεταλλεύτηκε την απειρία του Βουλγαροκτόνου και ενώ κέρδίζε κατά κράτος στο πεδίο της μάχης ο αυτοκράτορας του Βούλγαρους, ο Κοντοστέφανος ψευδός ισχυρίστηκε ο μεγάλος αντίζηλος του στρατηγός Μελισσηνός, εγκατέλειψε την θέση του και κινείται για να καταλάβει τον θρόνο στην Κωνσταντινούπολη. Ο άπειρος και νεαρός Βασίλειος τον πίστεψε, διέταξε υποχώρηση και η νίκη μετατράπηκε σε ήττα.   

Η σοβαρή και εντελώς άδικη ήττα την οποία είχε υποστεί από τον Σαμουήλ της Βουλγαρίας είχε αναζωπυρώσει την επανάσταση του στρατηγού Βάρδα Φωκά στην Ανατολή, ο οποίος, έχοντας με το μέρος του το στρατό και την αριστοκρατία, είχε αυτοανακηρυχθεί σε αυτοκράτορα. Κάτω από τις συνθήκες αυτές πραγματοποιήθηκε η αποστολή πρεσβείας από τον Βασίλειο στο Κίεβο με το αίτημα να σταλεί στρατιωτική βοήθεια από τους Ρώσους. Κατά τις διαπραγματεύσεις που έγιναν τον Σεπτέμβριο του 987, συμφωνήθηκε να ενισχυθεί ο Βασίλειος με Ρωσικά στρατιωτικά τμήματα, καθώς και να του παρασχεθεί βοήθεια από τον Βλαδίμηρο στις επιχειρήσεις κατά της Κριμαίας, όπου πιθανώς ο αποστάτης Βάρδας διέθετε συμμάχους. 

Ο Βλαδίμηρος θα έπαιρνε ως αντάλλαγμα το χέρι της αδελφής του αυτοκράτορα, της πορφυρογέννητης Άννας υπό την προϋπόθεση βέβαια, ότι ο ίδιος και ο λαός του θα ασπάζονταν τη χριστιανική θρησκεία. Η άμεση συνέπεια των διαπραγματεύσεων ήταν να αποστείλει ο Βλαδίμηρος στον αυτοκράτορα ένα σώμα από 6000 Βαραγγούς – Σκανδιναβούς, τους οποίους λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ο ίδιος καλέσει στην Ρωσία, για να τον βοηθήσουν να κερδίσει τον θρόνο του Κιέβου. Όμως οι Βάραγγοι είχαν γίνει εν τω μεταξύ ενοχλητικοί. Συνεπώς παρουσιάστηκε μια χρυσή ευκαιρία στον Ρώσο Βλαδίμηρο να απαλλαγεί από αυτούς, και παράλληλα να συμμαχήσει με την αυτοκρατορία του Βοσπόρου !!! 

Με την αποφασιστική βοήθεια του σώματος αυτού, αναδείχθηκε ο Βασίλειος νικητής κατά την αναμέτρησή του με τον Βάρδα Φωκά (το θέρος του 988), ενώ η συμμετοχή των Ρώσων συνέβαλε στην κατάληψη της Χερσώνας στην Κριμαία από τους Βυζαντινούς. Το έτος 988 μ.Χ. βαπτίστηκε ο Βλαδίμηρος στο Κίεβο, ενώ, την άνοιξη του ίδιου έτους, ακολούθησε η βάπτιση του λαού του Κιέβου στο ποταμό Δνείπερο. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έγινε και ο γάμος του ρώσου ηγεμόνα με την Άννα. 

Ο γάμος με μια πορφυρογέννητη βυζαντινή πριγκίπισσα σήμαινε για τον Βλαδίμηρο μια χωρίς προηγούμενο αναβάθμιση του κύρους του. Μέχρι τότε κανένας ξένος ηγεμόνας δεν είχε καταφέρει να αποσπάσει από τους Βυζαντινούς μια πορφυρογέννητη, μια πριγκίπισσα, δηλαδή γεννημένη, ως κόρη του κυβερνώντος αυτοκράτορα, στην «πορφύρα», το ιδιαίτερο διαμέρισμα του αυτοκρατορικού παλατιού. Ενδεικτικά θυμίζω την απάντηση του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά προς τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας, όταν πήγε ως απεσταλμένος του Γερμανού βασιλιά Όθωνα για να ζητήσει μια πορφυρογέννητη Βυζαντινή πριγκίπισσα σε γάμο. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς του απάντησε ότι ήταν αδύνατον μια Ελληνίδα πριγκίπισσα να παντρευτεί έναν βάρβαρο.    

Η σπουδαιότητα του γεγονότος αυτού γίνεται εμφανέστερη, αν θυμηθεί κανείς τις επικρίσεις που απευθύνει ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’ στον προκάτοχο του Ρωμανό Λακαπηνό (920-944), επειδή έδωσε μια συγγενή του ως σύζυγο του βούλγαρου ηγεμόνα Πέτρου. 

Οι Βυζαντινοί, τηρώντας μέχρι τότε την παράδοση, δεν είχαν ανταποκριθεί ούτε και στου Όθωνα Α’ το αίτημα, του ηγέτη της δυτικής αυτοκρατορίας, να νυμφευθεί ο γιος και διάδοχος του Όθων Β’ μια πορφυρογέννητη και του απέστειλαν, όπως είναι γνωστό, μιαν απλή συγγενή του αυτοκράτορα, την Θεοφανώ (972). Γίνεται λοιπόν κατανοητός ο λόγος για τον οποίο δέχθηκε αμέσως ο Βλαδίμηρος την προσφορά του αυτοκράτορα Βασιλείου, μια παραχώρηση απέναντι σε έναν αλλοδαπο, στην οποία, για πρώτη φορά, προβαίνει η αυτοκρατορία. 

Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Τσιμισκή η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καταστεί έρμαιο στάσεων και διχονοιών. Οι δύο στρατηγοί Σκληρός και Φωκάς αντιμάχονταν το στέμμα. Ο στρατηγός Βάρδας Φωκάς ένας γαιοκτήμονας από τους δυνατούς των Μικρασιατικών περιοχών πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη διεκδικώντας τον θρόνο. Τα γεγονότα αυτά ανάγκασαν τους αυτοκράτορες να παραβλέψουν την υπερηφάνειά τους και την περιφρόνησή τους προς τους ειδολωλάτρες, μέχρι εκείνη την εποχή Ρώσους. 

Κρίνοντας ότι η βοήθεια εκ μέρους του ισχυρού Βλαδίμηρου θα ήταν ικανή ώστε να διατηρήσουν τον θρόνο, δέχθηκαν την πρότασή του να παντρέψουν την αδελφή τους μαζί του, με τον όρο ότι θα αποδεχθεί την χριστιανική θρησκεία, οπότε θα ήταν πλέον άξιος, όχι μόνο για το χέρι της βασιλοπούλας, αλλά και της βασιλείας των ουρανών. 

Το κατόρθωμά κατάληψης της Χερσώνος του έδωσε θάρρος και με τον αέρα του νικητή, ανάγγειλε με πρέσβεις στους Έλληνες αυτοκράτορες, ότι εάν δεν του έστελναν την αδελφή τους, την πριγκίπισσα Άννα γιά νύφη, θα επιχειρούσε την άλωση της ίδιας της Κωνσταντινούπολης. Αυτή την πρόταση ο Βλαδίμηρος την έκανε καθαρά από φιλοδοξία, αναλογιζόμενος ότι επρόκειτο να ενωθεί με δεσμούς συγγενείας με τους ένδοξους Έλληνες αυτοκράτορες. Μάλιστα ο Βλαδίμηρος συγκατατέθηκε να βαπτισθεί με προθυμία, προκειμένου να νυμφευθεί την Άννα, ήθελε όμως, σαν επίδειξη πίστης και φιλίας, να του στείλουν πρώτα την αδελφή τους. 

Η κακή πολιτική κατάσταση της αυτοκρατορίας την έκανε να αποδεχθεί να υποστεί αυτήν την “θυσία”, ενώ σε αυτό συνηγόρησε και η σκέψη της ότι και λόγω θρησκευτικών λόγων επιβάλλονταν να γίνει η πράξη αυτή, διότι με αυτήν της την “θυσία” θα ήταν δυνατόν να εκχριστιανιστούν οι ρώσικοι λαοί. Η Άννα πηγε στην Χερσώνα, ακολουθούμενη από μεγάλη συνοδεία, την οποία αποτελούσαν διάσημοι κληρικοί, πολιτικοί άνδρες και καταξιωμένοι τεχνίτες όλων των τότε επαγγελμάτων. Λέγεται όμως ότι όταν η Άννα είδε τον Βλαδίμηρο, ο οποίος ήταν όμορφος, τον ερωτεύτηκε, οπότε και άλλαξε η στάση της απέναντί του. 

Επίσης ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης την υποδέχθηκε με τόσο ενθουσιασμό, ωσάν να ήταν ο σωτήρας του, που της γλύκανε ακόμη περισσότερο την ψυχή. Οι Βυζαντινοί χρονογράφοι Σκυλίτσης, Κεδρηνός και Ζωναράς, αποκαλούν τον «Άγιο Βλαδίμηρο» γαμπρό των αυτοκρατόρων Βασιλείου και Κωνσταντίνου, όμως δεν αναγράφουν το πότε ακριβώς αυτός νυμφεύθηκε την Άννα. 

Οι Γερμανοί και Άραβες ιστορικοί αναφέρουν αυτόν τον γάμο, ενώ ο Δίτμερος (Ditmer) αναφέρει επίσης ότι η Άννα έπεισε τον Βλαδίμηρο να βαπτισθεί. Το «Ρώσικο Χρονικό» εξ’άλλου σημειώνει, ότι ο ηγεμόνας, κατά την άφιξη της Άννας έπασχε από μυωπία ή κάποια άλλη ασθένεια των οφθαλμών, ώστε ουσιαστικά σχεδόν δεν έβλεπε. Όταν δε πείσθηκε από την Άννα και βαπτίσθηκε, ανέκτησε την όρασή του, μόλις ο χριστιανός αρχιερέας έβαλε πάνω στο κεφάλι του Βλαδίμηρου τα χέρια του. 

Ο Βλαδίμηρος μόλις γιά πρώτη φορά αντίκρυσε καθαράτην Άννα την Πορφυρογέννητη, έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά της και την ερωτεύτηκε παράφορα. Εν τω μεταξύ όλοι οι μεγιστάνες που παρευρίσκονταν στην βάπτιση έμειναν κατάπληκτοι μπροστά από το θαύμα που επιτελέσθηκε στον Βλαδίμηρο και δέχθηκαν αμέσως να βαπτισθούν μαζί με τον Βλαδίμηρο, στον ιερό Ναό των Ελλήνων χριστιανών της Χερσώνος, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Βασίλειο. Ο ναός αυτός βρίσκονταν δίπλα στην κεντρική αγορά της πόλης, μεταξύ των δύο ανακτόρων στα οποία κατοικούσαν ο ηγεμόνας και η μέλλουσα σύζυγός του Άννα (ζούσαν ξεχωριστά πρίν τον γάμο). Ο Μητροπολίτης Χερσώνος και οι ιερείς της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι συνόδευαν την βασίλισσα, τέλεσαν διαδοχικά το βάπτισμα, τους αρραβώνες και τον γάμο της βασίλισσας Άννας και του Βλαδίμηρου.

Με αυτόν τον τρόπο εισήχθη επισήμως ο Χριστιανισμός ως θρησκεία του Ρωσικού κράτους. Ο γάμος αυτός, όπως αναφέρει το «Ρώσικο Χρονικό», υπήρξε η ευδαιμονία της Ρωσίας και η ενίσχυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, διότι ο Βλαδίμηρος συμμάχησε με τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και έστειλε στρατό, με τον οποίο ο Βασίλειος Β και ή αυτοκρατορία) κατάφερε να νικήσει τον Φωκά και να αποκαταστήσει την ειρήνη στην χώρα του.

Ο Βλαδίμηρος επέστρεψε στους αυτοκράτορες την πόλη που είχε αλώσει (Χερσώνα), ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης για τον γάμο του με την αδελφή τους. Απερχόμενοι οι Ρώσοι ηγεμόνες από την Χερσώνα, αντί για αιχμαλώτους, όπως συνήθιζαν, παρέλαβαν ιερείς, δύο αγάλματα και τέσσερεις χάλκινους ίππους, τους οποίους έστησαν στην αγορά του Κιέβου, σαν μαρτυρία της αγάπης της Άννας προς τις καλές τέχνες, ενώ κατέστρεψαν όλα τα είδωλα που υπήρχαν μέσα στην πόλη του Κιέβου. Κήρυξε ότι όλοι οι Ρώσοι, αφέντες και δούλοι, ώφειλαν να βαπτισθούν. Έτσι το πλήθος αθρόο, θελγόμενο από την νεαρή ηγεμόνα, έτρεχε προς τις όχθες του ποταμού Βορυσθένη και οι Έλληνες ιερείς, με την παρουσία των ηγεμόνων, εβάπτιζαν το αναρίθμητο εκείνο πλήθος. 

Η βασίλισσα Άννα συμμετείχε ενεργά στον εκχριστιανισμό των Ρώσων: Διατέλεσε θρησκευτικός σύμβουλος του Βλαδίμηρου και ίδρυσε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Μερικοί μελετητές πιθανολογούν πως χάρισε τρία παιδιά στον Βλαδίμηρο, ο οποίος πριν από τον γάμο του με την Άννα ήταν διαβόητος για τον έκλυτο βίο του. 

Με αυτόν τον τρόπο, πάνω στα ερείπια της παλαιάς ειδωλολατρίας, στήθηκαν τα σύμβολα της νέας θρησκείας, ενώ στο κέντρο του Κιέβου οι ηγεμόνες ανήγειραν ναό, στην θέση που έως τότε στέκονταν το άγαλμα του Περούν. Η συμβίωση με την ευσεβή Άννα και η χριστιανική διδασκαλία, ενέπνευσαν προς τον Βλαδίμηρο τέτοια τάση προς τις αγαθοεργίες, ώστε πλέον απέφευγε την καταδίκη σε θάνατο ακόμη και για αυτούς τους δολοφόνους. Έτσι ο Βλαδίμηρος, ο οποίος σαν ειδωλολάτρης ήταν στο έπακρο φιλέκδικος, ασελγής, αιμοβόρος και αδελφοκτόνος, σαν χριστιανός έγινε άλλος άνθρωπος. Μάλιστα λέγεται ότι τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του προς την Άννα ώστε ζήτησε να τον θάψουν δίπλα της. Η Άννα, μετακάλεσε από την Ελλάδα, όχι μόνον κληρικούς, αλλά και καλλιτέχνες, οι οποίοι εισήγαγαν την αρχιτεκτονική, την γραφή και την ζωγραφική σε αυτήν στην χώρα. Έφερε από το Βυζάντιο τις πρώτες ιερές εικόνες και εκόσμησε τον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου του Κιέβου, ο οποίος είχε ανεγερθεί από Βυζαντινούς αρχιτέκτονες και λιθοδόμους. Δυστυχώς όμως η ζωή της Άννας δεν υπήρξε μακρά. 

Περί το 1011 απέθανε η Βυζαντινή ηγεμονίς, η οποία υπήρξε το όργανο της θείας χάριτος, αυτή που εισήγαγε την χριστιανική πίστη στα άγρια έως τότε στίφη των ρωσικών στεππών. Η Άννα Πορφυρογέννητη (Анна Византийская), Άννα η Βυζαντινή, 13 Μαρτίου 963 – 1011) έγινε η σύζυγος του Μεγάλου Πρίγκηπα του Κιέβου Βλαδίμηρου Α´. Η Άννα ήταν κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Β´ και της αυτοκράτειρας Θεοφανούς. Ήταν επίσης αδελφή του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου και του Κωνσταντίνου Η´. Η Άννα ήταν πορφυρογέννητη και νόμιμη κόρη αυτοκράτορα που είχε γεννηθεί στο ειδικό πορφυρό δωμάτιο του βυζαντινού αυτοκρατορικού παλατιού. 

 

Ποτέ προηγουμένως μια πορφυρογέννητη δεν είχε παντρευτεί έναν ξένο ηγεμόνα. Προτάσεις γάμου από Φράγκους και Γερμανούς πρίγκιπες είχαν κατηγορηματικά απορριφθεί. Με τον γάμο αυτό όπως παρατηρεί ο Κύριος Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος, άλλαξε η ιστορία του Ρωσικού έθνους. Οι Ρώσοι έγιναν μέτοχοι του Αριστόκλειου πολιτισμού και δημιούργησαν δύο αυτοκρατορίες μια Τσαρική και μια σύγχρονη με τον Πούτιν με υπόβαθρο τον Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή.  

Από το ksipnistere