Μητέρα παιδί: Η μητρική φωνή μειώνει τον πόνο των πρόωρων μωρών στην εντατική θεραπεία σύμφωνα με νέα μελέτη

Ένα μωρό που γεννιέται πρόωρα συχνά πρέπει να διαχωρίζεται από τους γονείς του και να τοποθετείται σε θερμοκοιτίδα στην εντατική. Για αρκετές εβδομάδες, θα υποβληθεί σε συνήθεις ιατρικές διαδικασίες που μπορεί να είναι επώδυνες, χωρίς να ανακουφιστεί από πολλά φαρμακευτικά παυσίπονα, τα οποία είναι επικίνδυνα για την ανάπτυξή του.

Πώς μπορούμε λοιπόν να δράσουμε για το καλό του μωρού;

Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης (UNIGE), σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και το Πανεπιστήμιο της Valle d’Aosta, παρατήρησαν ότι όταν η μητέρα μιλούσε στο μωρό της τη στιγμή της ιατρικής παρέμβασης, τα σημάδια του μωρού που εξέφραζαν τον πόνο μειώθηκαν και το επίπεδο ωκυτοκίνης του – η ορμόνη που εμπλέκεται στην προσκόλληση και επίσης συνδέεται με το στρες – αυξήθηκε σημαντικά. Αυτά τα αποτελέσματα, που θα δημοσιευτούν στο περιοδικό Scientific Reports, καταδεικνύουν τη σημασία της γονικής παρουσίας σε πρόωρα μωρά, τα οποία υπόκεινται σε έντονο στρες από τη γέννηση, μια παρουσία που έχει πραγματικό αντίκτυπο στην ευημερία και την ανάπτυξή τους.

Μόλις γεννηθούν πριν από τις 37 εβδομάδες κύησης, τα πρόωρα μωρά χωρίζονται από τους γονείς τους και τοποθετούνται σε θερμοκοιτίδα, συχνά στην εντατική. Πρέπει να υποβάλλονται σε καθημερινές ιατρικές παρεμβάσεις, απαραίτητες για να διατηρηθούν στη ζωή (διασωλήνωση, δειγματοληψία αίματος, σωλήνας σίτισης κ.λπ.), οι οποίες έχουν πιθανές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους και στη διαχείριση του πόνου. Δεν είναι πάντα δυνατό να ανακουφιστούν με φαρμακευτικά παυσίπονα, καθώς οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες παρενέργειες στη νευρολογική τους ανάπτυξη μπορεί να είναι σημαντικές. Υπάρχουν άλλοι τρόποι ανακούφισης του μωρού, όπως τύλιγμα, διαλύματα ζάχαρης ή πιπίλισμα.

Ωστόσο, εδώ και αρκετά χρόνια, μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία μητέρας ή πατέρα έχει μια πραγματικά ηρεμιστική επίδραση στο παιδί, ιδιαίτερα μέσω των συναισθηματικών επιδράσεων της φωνής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ομάδα του Didier Grandjean, τακτικού καθηγητή στο τμήμα Ψυχολογίας της Σχολής Ψυχολογίας και Εκπαιδευτικών Επιστημών (FPSE) στο CISA του UNIGE, ενδιαφέρθηκε για την πρώιμη φωνητική επαφή μεταξύ της μητέρας και του πρόωρου μωρού και ειδικότερα τον αντίκτυπο της φωνής της μητέρας στη διαχείριση του πόνου που προκύπτει από τις συνήθεις πρακτικές που είναι απαραίτητες για την παρακολούθηση των μωρών.

Για να ελέγξουν αυτήν την υπόθεση, οι επιστήμονες παρακολούθησαν 20 πρόωρα μωρά στο νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και ζήτησαν από τη μητέρα να είναι παρούσα κατά τη διάρκεια της καθημερινής εξέτασης αίματος, η οποία γίνεται με εξαγωγή μερικών σταγόνων αίματος από τη φτέρνα. «Επικεντρώσαμε αυτήν τη μελέτη στη φωνή της μητέρας, επειδή τις πρώτες μέρες της ζωής είναι πιο δύσκολο για τον πατέρα να είναι παρών, λόγω εργασιακών συνθηκών», λέει η δρ Manuela Filippa, ερευνήτρια της ομάδας του Didier Grandjean και κύρια συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη διεξήχθη σε τρεις φάσεις σε διάστημα τριών ημερών, επιτρέποντας τη σύγκριση: μια πρώτη ένεση έγινε χωρίς τη μητέρα να είναι παρούσα, μια δεύτερη με τη μητέρα να μιλά στο μωρό και μια τρίτη με τη μητέρα να τραγουδά στο μωρό. Η σειρά αυτών των συνθηκών άλλαξε τυχαία. «Για τη μελέτη, η μητέρα άρχισε να μιλά ή να τραγουδά πέντε λεπτά πριν από την ένεση, κατά τη διάρκεια της ένεσης και μετά τη διαδικασία», λένε οι ερευνητές.

 

Μετρήσαμε επίσης την ένταση της φωνής, έτσι ώστε να καλύπτει τον θόρυβο του περιβάλλοντος, καθώς η εντατική φροντίδα είναι συχνά θορυβώδης λόγω των αερισμών και άλλων ιατρικών συσκευών.

Τα σημάδια έκφρασης του πόνου μειώθηκαν σημαντικά και ειδικότερα στην περίπτωση που η μητέρα τραγουδά στο παιδί.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν τον θετικό αντίκτυπο της παρουσίας της μητέρας όταν τα πρόωρα μωρά υποβάλλονται σε επώδυνες ιατρικές διαδικασίες. «Αποδεικνύουμε εδώ τη σημασία της προσέγγισης γονέων και παιδιών, ειδικά στο ευαίσθητο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας», τονίζει η Manuela Filippa. «Επιπλέον, οι γονείς παίζουν προστατευτικό ρόλο εδώ και μπορούν να δράσουν και να αισθανθούν ότι συμμετέχουν στο να βοηθήσουν το παιδί τους να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα, πράγμα που ενισχύει τους βασικούς δεσμούς προσκόλλησης που θεωρούνται δεδομένοι σε έναν τελειόμηνο τοκετό», καταλήγει ο Didier Grandjean.

ΠΗΓΗ

Από το tromaktiko