Γιατί οι κρατήρες από μετεωρίτη είναι κυρίως κυκλικοί;

 

Ο κρατήρας λόγω κρούσης δημιουργείται λόγω της υπερ-ταχύτητας του μετεωρίτη – η μέση ταχύτητα πρόσκρουσης είναι περίπου 20 km / s, οπότε κάθε μετρικός τόνος μετεωρίτη θα παρέχει το ισοδύναμο περίπου 50 τόνων TNT σε κινητική ενέργεια. Σε τέτοια γεγονότα υπερ-ταχύτητας, η αντοχή των υλικών κατά την πρόσκρουση είναι πολύ μικρή σε σύγκριση με τις αδρανειακές τάσεις, οπότε ακόμη και τα μέταλλα συμπεριφέρονται σαν

υγρά κάτω από τις προκύπτουσες τάσεις.

Όταν ο μετεωρίτης χτυπήσει, όλη η κινητική του ενέργεια μετατρέπεται σε θερμότητα (η οποία στη συνέχεια εξατμίζει το μετεωροειδές αμέσως). Αυτή η διαδικασία δεν έχει καμία μνήμη για την αρχική κατεύθυνση του ταξιδιού. Η θερμότητα λιώνει και εξατμίζει τον περιβάλλοντα βράχο και ένα κύμα κλονισμού ακτινοβολεί προς τα έξω. Για πολύ μεγάλη κρούση, οι δυνάμεις υπερβαίνουν τόσο πολύ τη δύναμη του βράχου, που ο βράχος ωθείται σαν να είναι υγρός. Αυτό διαφέρει από το λιώσιμο, το οποίο συμβαίνει ταυτόχρονα. Δηλαδή η «έκρηξη» και όχι το ίδιο το μετεωροειδές δημιουργεί τον κρατήρα κρούσης. Δεδομένου ότι το υλικό εκτινάσσεται εξίσου προς όλες τις κατευθύνσεις, σχεδόν ανεξάρτητα από την κατεύθυνση της διαδρομής του μετεωροειδούς, ο προκύπτων κρατήρας είναι κυκλικός.

Μόνο αυτές οι κρούσεις με πολύ μικρές  (κάτω από 15 μοίρες), προκαλούν ελλειπτικούς κρατήρες, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 5% όλων των παρατηρούμενων κρατήρων..

 

Ένα παράδειγμα ενός εμφανώς ελλειπτικού κρατήρα πρόσκρουσης είναι ο Μεσιέρ (στα αριστερά της εικόνας) στο Mare Fecunditatis στην ορατή πλευρά της Σελήνης. Αυτός ο κρατήρας έχει βάθος περίπου 1.250 m, μήκος 11 km και πλάτος 8 km:

Από το physics4u