Τι είπαμε ότι σημαίνει η λέξη μνημόνιο;

Ήμαρτον, Κύριε!... Όποιος ανοίξει το «Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» του Παπύρου, και διαβάσει τι σημαίνει η λέξη «μνημόνιο», που κάποιοι θέλουν να μας ξαναφέρουν από την πίσω πόρτα , θα δει ότι μία από τις δύο ερμηνείες, που δίνονται στον όρο αυτό, είναι και αυτή του … νεκροταφείου (!!).
Μπορεί το σημερινό μας θέμα να είναι πιο σοβαρό απ’ ό,τι νομίζουμε, αλλά εμείς, όσο το μνημόνιο, που κάποιοι θέλουν να μας ξαναφέρουν από την πίσω πόρτα, είχε καταντήσει
το Κράτος … ζήτουλα και ζητούυσε συνεχώς χρήματα από τους πολίτες του, θα δώσουμε τη διάσταση που δίνουν λογοτέχνες και ηθογράφοι της νεοελληνικής ή σύγχρονης γραμματείας. Κι ας αρχίσουμε με τον … διακονιάρη!

Διακονιάρη, στο χωριό μου, το Βεσίνι Καλαβρύτων, λέγαμε τον ζητιάνο. Αυτόν που με τόσο γλαφυρό τρόπο περιγράφει ο Ανδρέας Καρκαβίτσας στο ομώνυμο διήγημά του («Ο Ζητιάνος») με κεντρικό ήρωα τον περίφημο «Τζιριτόκωστα»!..
Σημασία, όμως, δεν έχει, πώς λέγαμε εμείς τους ζητιάνους, τους ζήτουλες, τους διακονιάρηδες, τους ικέτες ή τους επαίτες, που ζητούσαν ελεημοσύνη. Σημασία έχει πώς αποκαλούμε ή πώς χαρακτηρίζουμε σήμερα το ίδιο το Κράτος που έχει γίνει κι αυτό … ζήτουλας και «έχει πάρει σβάρνα τα βουνά και τα λαγκάδια» ζητώντας ελεημοσύνη από τους πολίτες του!
Ακριβώς όπως τον παλιό καιρό με τους μοναχούς επαίτες ή τα λεγόμενα «Τάγματα των Επαιτών», δηλαδή τα μοναχικά εκείνα τάγματα που ιδρύθηκαν κατά τον 13ο αιώνα και συντηρούνταν με τις ελεημοσύνες τών πιστών!

Δυστυχώς οι ρόλοι άλλαξαν. Και άλλαξαν πολύ. Όχι όμως προς το καλύτερο, αλλά προς το χειρότερο. Το έλεγε άλλωστε ο Πατροκοσμάς: «Θα έρθει καιρός που οι πλούσιοι θα γίνουν πτωχοί και οι πτωχοί θα πεθάνουν»!
Το Κράτος-πρόνοια, που είναι υποχρεωμένο από μόνο του να εξασφαλίζει τα κεκτημένα δικαιώματα των πολιτών του, φαίνεται ότι στο μέλλον έρχεται σαν σίφουνας και ανατρέπει τα πάντα χάρη και μόνο των όποιων Μνημονίων με πλήθος άλλων δικαιολογιών, που «δόξα τω Θεώ» το ελληνικό λεξιλόγιο είναι πάμπλουτο σε παρόμοιες έννοιες και σημασίες.
Δεν κάνουμε καθόλου χιούμορ, αλλά το Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας του Παπύρου τη λέξη «μνημόνιο» την ερμηνεύει με δύο έννοιες, η μία εκ των οποίων σημαίνει … νεκροταφείο (!!).

Σίγουρα το Κράτος δεν θέλει να μας … ξαποστείλει στα νεκροταφεία ή αλλού, αλλά το Κράτος προνοίας, που ξέραμε, δυστυχώς άλλαξε μορφή και στα χρόνια των Μνημονίων έγινε … Κράτος-ζήτουλας, Κράτος-διακονιάρης, Κράτος-επαίτης, Κράτος-ικέτης, Κράτος-ζητιάνος με όλες τις υπόλοιπες και συναφείς έννοιες, που αποδίδουμε στον όρο «διακονιάρης»..
Δυστυχώς, αντιστάσεως μη ούσης, πολλοί Έλληνες πολίτες , τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων, έγιναν «εκούσιοι αυτόχειρες» θυμίζοντάς μας ορισμένα αρθρόποδα αραχνίδια, τα οποία μόλις περικυκλωθούν από φωτιά και δεν βρίσκουν διέξοδο κόβουν το κεφάλι τους!

Όπως ακριβώς «θανατηφόρο» είναι το τσίμπημα που σου κάνει κάθε τόσο η … τσιμπίδα της Εφορίας ή των όποιων άλλων εισπρακτικών μηχανισμών του Κράτους, ακόμη και «για ψύλλου πήδημα»!
Καμία αντίρρηση!... Ασφαλώς και το Κράτος πρέπει να μαζέψει χρήματα επιβάλλοντας φόρους στους πολίτες του!.. Ασφαλώς και το Κράτος πρέπει να ψηφίσει νόμους για να εισπράξει χρήματα ώστε να καλύψει τις οικονομικές υποχρεώσεις του! Και μέχρι ενός σημείου ουδείς ψόγος διότι –πράγματι- το χρέος της Ελλάδος είναι μεγάλο και πρέπει να ξεχρεωθεί.


Αλλά να επιβάλει φόρους μόνο και μόνο για να «διογκώνονται» περισσότερο τα θησαυροφυλάκια ορισμένων κυρίων τραπεζιτών ή επειδή το επιθυμούν (με το έτσι θέλω) κάποιοι χλιδάτοι κύριοι και ορισμένα «γκόλντεν μπόυς», που –δυστυχώς- ακόμη … ευδοκιμούν στα προαύλια της Εκάλης ή της Κηφισιάς, αυτό είναι πέραν πάσης λογικής!
Κι όχι μόνον!...
Το ίδιο το Κράτος σε ορισμένες περιπτώσεις μάς επαληθεύει συνεχώς την παροιμία, που λέει ότι είναι «ακριβό στα πίτουρα και φτηνό στ’ αλεύρι». Από τη μία επιβάλλει σκληρούς και ανελέητους φόρους στους πολίτες και από την άλλη κάνει ό,τι μπορεί για να ανοίξουν οι πύλες των πλουσίων με όλα όσα διαβάζουμε στις εφημερίδε.
Έχουν άδικο, λοιπόν, οι γέροντες και οι γερόντισσες του χωριού μου οι οποίοι, μόλις βλέπουν ορισμένους να υποδεικνύουν στους βουλευτές τον υποχρεωτικό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν, λένε την παροιμία: «Στον διακονιάρη ψωμί δώσε, τους δρόμους τους γνωρίζει!..»;
Την Κυριακή, λοιπόν, στην κάλπη ο λαός ξέρει ποιον πρέπει να ψηφίσει.

Με σεβασμό και τιμή
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

Follow @tinios