Η αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που ζούσε σε ένα απομονωμένο νησί και ενέπνευσε ένα παιδικό μυθιστόρημα

Η πρώτη έκδοση του Island of the Blue Dolphins - πηγή

Και αυτό με τη σειρά του έγινε ταινία.

Το Island of the Blue Dolphins (Το νησί των Μπλε Δελφινιών) είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα του 1960 του Αμερικανού συγγραφέα Scott O'Dell. Το μυθιστόρημα αναφέρει την ιστορία ενός 12χρονου κοριτσιού, της Karana, η οποία έμεινε αποκλεισμένη μόνη της για πολλά χρόνια σε ένα νησί κοντά στην ακτή της Καλιφόρνιας. Το μυθιστόρημα βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Juana Maria, μιας εγγενούς Αμερικανίδας της φυλής Nicoleño, που έμεινε μόνη της για
18 χρόνια στο νησί San Nicolas στη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Η ζωή του κοριτσιού άλλαξε όταν έφτασαν Ρώσοι έμποροι γούνας και Αλεούτιοι ντόπιοι και συγκρούστηκαν με τη φυλή της Karana. Λευκοί ιεραπόστολοι ήρθαν για να εκκενώσουν το νησί ώστε να προστατεύσουν τους εναπομείναντες της φυλής, αλλά ο αδελφός της Karana έμεινε πίσω. Τότε, το κορίτσι πήδηξε από τη βάρκα διαφυγής για να μείνει μαζί του. Τελικά, τον αδελφός της τον πήρε μια αγέλη σκύλων και εκείνη έμεινε μόνης της. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, το κορίτσι έζησε μόνο του, κυνηγούσε, έχτισε και φρόντιζε τον εαυτό της. Το θάρρος και η σταθερότητα που παρατηρείται στην επιβίωσή της είναι μια υπέροχη ιστορία έμπνευσης -όχι μόνο για νεαρά κορίτσια. Ο O'Dell όμως άντλησε έμπνευση από μια πραγματική ιστορία.

Το νησί San Nicolas - πηγή

Τον 19ο αιώνα, μια ιθαγενής της Αμερικής όντως έζησε στο νησί San Nicolas. Για 18 χρόνια, από το 1835 έως το 1853, η γυναίκα, το πραγματικό όνομα της οποίας δυστυχώς παραμένει άγνωστο, έζησε μόνη στο νησί. Το συγκεκριμένο νησί είναι το πιο απομακρυσμένο από τη συστάδα των Νησιών Τσάνελ που βρίσκονται κοντά στην ακτή της Καλιφόρνιας.
Για περίπου 10.000 χρόνια, η φυλή στην οποία ανήκε η άγνωστη γυναίκα κατοικούσε στα Νησιά Τσάνελ, συμπεριλαμβανομένου του νησιού San Nicolas. Η φυλή ονομαζόταν Nicoleño.
Το 1835, οι Nicoleño αναγκάστηκαν να φύγουν από την πατρίδα τους όταν μια αντίπαλη φυλή κατέβηκε από την Αλάσκα για να κυνηγήσει βίδρες. Όμως, οι εισβολείς κατέληξαν να εισβάλουν στους Nicoleño. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες επιζώντες μεταφέρθηκαν στην ηπειρωτική Καλιφόρνια για ασφάλεια. Την ημέρα που στάλθηκε ένα πλοίο για να μεταφέρει τους Nicoleño χτύπησε μια τεράστια καταιγίδα, κάτι που τους ανάγκασε σε βιαστική αναχώρηση, αφήνοντας την άτυχη γυναίκα πίσω.

Φωτογραφία μιας Ιθαγενούς της Αμερικής που πιστεύεται ότι είναι το τελευταίο εναπομείναν μέλος της φυλής της, των Nicoleño

Το τι ακριβώς συνέβη δεν είναι σαφές. Ίσως έμεινε σκόπιμα πίσω, ίσως ήταν επιλογής της, ίσως συνέβη κάποιο ατύχημα, ή ίσως δεν ήταν πραγματικά μόνη, όπως στην αφήγηση του O'Dell. Για τα επόμενα 18 χρόνια, προληπτικοί ναυτικοί διέδωσαν ιστορίες ότι έβλεπαν μια απομονωμένη γυναίκα στο νησί. Έγιναν πολλές προσπάθειες να βρεθεί αυτή η μυστηριώδης γυναίκα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Τελικά, το 1853, την εντόπισε ο George Nidever, ένας κυνηγός γούνας, ο οποίος ακολούθησε ίχνη στην άμμο και βρήκε μια γυναίκα, φαινομενικά ανέμελη, η οποία έγδερνε μια φώκια και φορούσε μια φούστα που είχε φτιάξει από φτερά πουλιών.
Στο απομακρυσμένο νησί της, η ανώνυμη γυναίκα ζούσε μεταξύ μιας σπηλιάς και μιας καλύβας που είχε χτίσει από τα οστά φαλαινών. Μεταξύ των ειδών που βρέθηκαν αργότερα διάσπαρτα σε όλο το νησί ήταν αγκίστρια, άκρες καμακιών, κρεμαστά κοσμήματα φτιαγμένα από οστά πτηνών και πιάτα φτιαγμένα από κοχύλια.

Πλάκα προς τιμή της Juana Maria

Εκείνη την εποχή, η γυναίκα ήταν περίπου 50 ετών και ήταν το μοναδικό εναπομείναν μέλος της φυλής της. Οι υπόλοιποι Nicoleño είχαν πεθάνει. Μεταφέρθηκε για για να ζήσει με τον Nidever και τη σύζυγό του, αλλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει σωστά με κανέναν καθώς κανείς δεν μιλούσε τη μητρική της γλώσσα.
Ωστόσο, όπως συμβαίνει με πολλούς ιθαγενείς, τη χτύπησαν ατυχείς περιστάσεις. Η ζωή στη Σάντα Μπάρμπαρα ήταν τόσο διαφορετική από τη δική της που το ανοσοποιητικό της σύστημα δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Αρρώστησε από δυσεντερία και πέθανε μετά από επτά εβδομάδες από τη διάσωσή της. Πριν πεθάνει, βαφτίστηκε Juana Maria. Είναι θαμμένη στον οικογενειακό τάφο των Nidever στην αποστολή της Σάντα Μπάρμπαρα.

Η αλεπού Urocyon littoralis - πηγή

Μετά το θάνατό της, μυστήριο συνέχισε να θολώνει την πατρίδα της άγνωστης γυναίκας. Το 2012, η ομάδα Pechanga των Ινδιάνων Luiseño ισχυρίστηκε γενεαλογικούς δεσμούς με τους Nicoleño, σταματώντας την έρευνα που διεξάγεται στο νησί San Nicolas. Επίσης, στο νησί ζει ένα είδος αλεπούς, η επονομαζόμενη νησιωτική αλεπού (Urocyon littoralis), μια μικρή αλεπού που είναι αυτόχθων σε έξι από τα οκτώ νησιά του συμπλέγματος.


Οι ανησυχίες διατήρησης του φυσικού της περιβάλλοντος έχουν οδηγήσει στο να ζητήσουν προστατευτικά μέτρα για το νησί San Nicolas.

Αφίσα της ταινίας του 1964 Island of the Blue Dolphins - πηγή

Το 1964 προβλήθηκε η ομότιτλη δραματική ταινία που σκηνοθέτησε ο James B. Clark.
Από το 3otiko

Follow @tinios