Αν ο Πλαστήρας είχε καταργήσει την ποινή του θανάτου;

Καμία αμφιβολία για το ήθος, την εντιμότητα και την ανδρεία του μεγάλου Έλληνα στρατιωτικού και πολιτικού, Νικολάου Πλαστήρα, τρεις φορές Πρωθυπουργού της Ελλάδος. Και μόνο το γεγονός, ότι, όπως θρυλείται, τις νύχτες έμενε μόνος του ως σκοπός για να ξεκουράζονται οι άντρες του, και κοιμόταν έφιππος κατά την πορεία της επόμενης ημέρας, είναι κάτι πρωτοφανές για τα στρατιωτικά μας ήθη!.. Ερώτημα, ωστόσο, παραμένει γιατί
δεν κατάργησε την ποινή του θανάτου πριν εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης …

Καλό μήνα και καλή Άνοιξη!...
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η περίπτωση του Νικολάου Πλαστήρα (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) είναι μία από τις πλέον αδιαμφισβήτητες προσωπικότητες των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας, όπου έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες, οι οποίες τον έκαναν πολύ γνωστό στους αντιπάλους, που τον ονόμασαν «καρά-πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έγινε γνωστό ως «σεϊτάν ασκέρ» (στρατός του διαβόλου)!
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού, ο Νικόλαος Πλαστήρας έφτασε μέχρι το Καλέ-Γρότσο, πέρα από τον Σαγγάριο ποταμό, κάτι που φαντάζει ως μύθος για τα σημερινά δεδομένα!
Και μόνο το γεγονός, ότι, όπως θρυλείται, τις νύχτες έμενε μόνος του ως σκοπός για να ξεκουράζονται οι άντρες του, και κοιμόταν έφιππος κατά την πορεία της επόμενης ημέρας, είναι κάτι πρωτοφανές για τα στρατιωτικά μας ήθη!..
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, κατά την κατάρρευση του μετώπου, ο Νικόλαος Πλαστήρας κατάφερε να δώσει πολλές μάχες υποχωρώντας τακτικά, μαζεύοντας στρατιώτες από διαλυμένες μονάδες. Κι όχι μόνο!..
Με την καθυστέρηση που προέβαλε στην επέλαση του εχθρού, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς πρόσφυγες να διαφύγουν, σώζοντάς τους από τους Τούρκους! Για την πράξη του αυτή αγαπήθηκε τόσο πολύ από τους πρόσφυγες, σε σημείο ώστε να βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομα «Πλαστήρας»!
Ωστόσο, όπως όλοι γνωρίζουν, επί των ημερών της πρωθυπουργίας του δικάστηκε σε θάνατο, μαζί με τους συντρόφους του, ο μεγάλος αγωνιστής του ΚΚΕ και της Αριστεράς γενικότερα, Νίκος Μπελογιάννης, πιο γνωστός ως «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», ο οποίος εκτελέστηκε σαν σήμερα την 1η Μαρτίου 1952.
Ο Νικόλαος Πλαστήρας, όπως όλοι γνωρίζουν, μετά την λήξη του Εμφυλίου πολέμου ήταν πρωταγωνιστής στην πολιτική ζωή ως αρχηγός της ΕΠΕΚ. Το σύνθημά του ήταν η λέξη «Αλλαγή». Σχημάτισε μάλιστα δύο φορές κυβέρνηση συνασπισμού από κόμματα του κέντρου την περίοδο 1950-1952 (15 Απριλίου 1950 - 21 Αυγούστου 1950 και 1 Νοεμβρίου 1951 - 11 Οκτωβρίου 1952) που χαρακτηρίστηκε ως «κεντρώο διάλειμμα».

Ενώ, λοιπόν, ως πρωθυπουργός άσκησε μετριοπαθή πολιτική με πλούσια δράση, και ασχολήθηκε πολύ σοβαρά με την εξάλειψη των συνεπειών του Εμφύλιου και την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση, με ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα εθνικοποιήσεων, κοινωνικών παροχών, διανομής γης στους ακτήμονες, χορήγησης ψήφου στις γυναίκες κλπ., εν τούτοις, κατά την ταπεινή μας γνώμη, θα μπορούσε με τα κόμματα του Κέντρου, την χρονική εκείνη περίοδο, να προωθήσει πιο εύκολα και το νόμο για την κατάργηση της θανατικής ποινής και να γλιτώσουμε τα δραματικά γεγονότα, που ακολούθησαν με την δίκη και καταδίκη σε θάνατο του Νίκου Μπελογιάννη.
Γιατί, λοιπόν, δεν έγινε αυτό, Τι έφταιξε ή ποιοι ολιγώρησαν προς αυτήν την κατεύθυνση της κατάργησης της ποινής του θανάτου, όσο αυτό ήταν νωρίς;
Είναι, αλήθεια, ότι στη δεύτερη περίοδο της πρωθυπουργίας του, όπου ο Νικόλαος Πλαστήρας συνεργάστηκε με το Κόμμα των Φιλελευθέρων με αρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, ίσως λόγω της αναγκαστικής του συνεργασίας, ίσως λόγω της πίεσης των ανακτόρων ή των δεξιών κομμάτων, ίσως για κάποιους άλλους λόγους, αναγκάστηκε να συμβιβαστεί και να μην προχωρήσει την πολιτική της εθνικής συμφιλίωσης όσο θα ήθελε ο ίδιος.
Κι αν αρχικός στόχος του Νικολάου Πλαστήρα ήταν η κατάργηση των στρατοδικείων και η υπαγωγή των υποθέσεων στα τακτικά δικαστήρια, η κατάργηση των ειδικών αντικομμουνιστικών νόμων, η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και η κατάργηση του θεσμού της διοικητικής εκτόπισης, ή η κατάργηση της θανατικής ποινής, για την οποίαν και το αντικείμενο του σημερινού μας σχολίου, η ιστορία καταδεικνύει μια καθοριστική ολιγωρία την οποία πλήρωσε το Έθνος, ενώ οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πρέπει να διεισδύσουν περισσότερο σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, για το οποίο, όπως δεικνύουν τα γεγονότα, δεν έχει ριχτεί άπλετο φως.

Γνωρίζω ότι οι Έλληνες, παρά τα όσα λένε, δεν λησμονούν ποτέ. Και δεν πρόκειται να λησμονήσουν ποτέ αυτούς τους μεγάλους άνδρες της Νεότερης Πολιτικής Ιστορίας της Ελλάδος, όπως τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Νίκο Μπελογιάννη, αρκεί κάποιος να τους διαφωτίσει πλήρως για τα όσα σκοτεινά και περίεργα συνέβησαν την εποχή εκείνη στα πολιτικά παρασκήνια, που θα πρέπει να ήσαν τόσο σκοτεινά, όσο τα κελιά που έμεναν οι καταδικασθέντες σε θάνατο πολιτικοί κατάδικοι!

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ