Το «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης»: Η μαθηματική εξίσωση που υπολογίζει πότε θα έρθει το τέλος της ανθρωπότητας

Το ερώτημα για το πότε θα επέλθει το οριστικό τέλος της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της επιστήμης, με τους ειδικούς να επιστρατεύουν πλέον τα μαθηματικά για να δώσουν απαντήσεις. 

Μια συγκεκριμένη μαθηματική προσέγγιση, η οποία συγκεντρώνει ποσοστό πιθανής ακρίβειας κοντά στο 95%, προσπαθεί να προσδιορίσει το τελικό όριο της ιστορίας μας . Η θεωρία αυτή είναι ευρύτερα γνωστή στην επιστημονική κοινότητα ως «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης» (doomsday argument) ή εναλλακτικά ως «καταστροφή του Κάρτερ», καθώς αναπτύχθηκε

αρχικά από τον Αυστραλό αστροφυσικό Μπράντον Κάρτερ. [1]

Σύμφωνα με όσα αναλύονται σε σχετικό δημοσίευμα του Newsbomb.gr, η βασική ιδέα στηρίζεται στην παραδοχή ότι η ανθρωπότητα έχει έναν προκαθορισμένο και πεπερασμένο αριθμό μελών που πρόκειται να γεννηθούν συνολικά. Από τη στιγμή που αυτή η «δεξαμενή» ανθρώπων εξαντληθεί, ο κύκλος της ύπαρξής μας θα κλείσει οριστικά. [1, 2]

Η σύνδεση με την Αρχή του Κοπέρνικου

Οι ρίζες της συγκεκριμένης θεωρίας βρίσκονται σε μια ιστορική υπόθεση του 16ου αιώνα, η οποία ονομάζεται «Αρχή του Κοπέρνικου». Η φιλοσοφία της αρχής αυτής πρεσβεύει ότι η θέση που κατέχει ο άνθρωπος στο σύμπαν δεν είναι μοναδική ή προνομιακή, αλλά εντελώς μέση και συνηθισμένη. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη εξωγήινη ζωή, η επιστήμη μάς υπενθυμίζει ότι δεν αποτελούμε εξαίρεση στο κοσμικό στερέωμα. [1, 2, 3]

Αυτή η λογική της «μέσης θέσης» χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από τον φυσικό Τζ. Ρίτσαρντ Γκοτ ΙΙΙ για καθημερινές προβλέψεις, όπως η διάρκεια ζωής των παραστάσεων στο Μπρόντγουεϊ. Σήμερα, όμως, εφαρμόζεται με αυστηρά στατιστικά κριτήρια στο σύνολο του ανθρώπινου είδους. [1, 2]

Πώς προκύπτει ο αριθμός του 1,2 τρισεκατομμυρίου

Οι υπολογισμοί βασίζονται στην πιθανότητα. Εάν θεωρήσουμε τη θέση κάθε ατόμου τυχαία μέσα στο γενικό σύνολο των ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ, υπάρχει 95% πιθανότητα ο καθένας μας να ανήκει στο τελευταίο 95% του συνολικού πληθυσμού. Με δεδομένο ότι μέχρι σήμερα έχουν ζήσει στη Γη περίπου 60 δισεκατομμύρια άνθρωποι, η εξίσωση δείχνει ότι ο συνολικός πληθυσμός της ανθρωπότητας σε όλη της την ιστορία θα αγγίξει τα 1,2 τρισεκατομμύρια. [1, 2]

Προκειμένου να μετατραπεί αυτός ο αριθμός σε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, η εξίσωση εισάγει δύο βασικές σταθερές:

• Τη σταθεροποίηση του παγκόσμιου πληθυσμού στα 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους.
• Τη διατήρηση του μέσου προσδόκιμου ζωής στα 80 έτη. [1, 2]

Εάν αυτές οι συνθήκες επαληθευτούν, το «επιχείρημα της Ημέρας της Κρίσης» τοποθετεί το τέλος του κόσμου περίπου στο έτος 11.146 μ.Χ., δηλαδή σε σχεδόν 9.120 χρόνια από τις μέρες μας. [1]

Τα αντεπιχειρήματα και οι πραγματικές απειλές

Όπως είναι φυσικό, οι παραδοχές για τη σταθερότητα του πληθυσμού και της διάρκειας ζωής μπορούν εύκολα να αμφισβητηθούν, καθώς η ιστορία έχει δείξει τεράστιες και απρόβλεπτες μεταβολές. Υπάρχουν επίσης επιστήμονες που αντιτείνουν ότι μπορεί να βρισκόμαστε ακόμη στο αρχικό 5% της συνολικής διαδρομής μας. [1, 2]

 

Ανεξάρτητα όμως από τις μαθηματικές εξισώσεις και το μακρινό έτος 11.146, η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει άμεσους και χειροπιαστούς κινδύνους. Η κλιματική κρίση αποτελεί μια υπαρκτή απειλή που μπορεί να καταστήσει το περιβάλλον αφιλόξενο πολύ νωρίτερα. Σε αστρονομική κλίμακα, βέβαια, το απόλυτο τέλος είναι δεδομένο, καθώς σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια ο Ήλιος θα διογκωθεί και θα καταπιεί οριστικά τον πλανήτη μας. [1, 2, 3]