Φανταστείτε έναν ουρανό γεμάτο γιγαντιαίες ηλιακές κατασκευές, απλωμένες σε τροχιά χιλιομέτρων. Πάνω από τα σύννεφα. Πάνω από τις καταιγίδες. Πάνω από τη νύχτα.
Εκεί όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ.
Η ιδέα γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από τον οραματιστή μηχανικό Peter E. Glaser. Τότε φάνταζε ουτοπία. Σήμερα, βρίσκεται στο κατώφλι της υλοποίησης.
Η αρχή είναι απλή – και συνταρακτική. Δορυφόροι εξοπλισμένοι με τεράστια ηλιακά πάνελ συλλέγουν
αδιάκοπα το ηλιακό φως. Το μετατρέπουν σε ηλεκτρική ενέργεια. Και έπειτα, με τη μορφή μικροκυμάτων χαμηλής έντασης, τη στέλνουν πίσω στη Γη.Όχι θεωρητικά. Πραγματικά.
Το 2023, ένας μικρός δορυφόρος του California Institute of Technology απέδειξε ότι το σύστημα λειτουργεί. Η ενέργεια ταξίδεψε από την τροχιά σε επίγειο δέκτη. Χωρίς καλώδια. Χωρίς καύσιμα. Χωρίς σύνορα.
Πέρα από τον καιρό, πέρα από τα σύνορα
Σε αντίθεση με τα επίγεια φωτοβολταϊκά και τις ανεμογεννήτριες, η διαστημική ηλιακή ενέργεια δεν γνωρίζει διακοπές. Δεν επηρεάζεται από σύννεφα, εποχές ή γεωγραφικούς περιορισμούς.
Θα μπορούσε να τροφοδοτήσει πόλεις. Να στηρίξει τα κέντρα δεδομένων που κρατούν ζωντανό το διαδίκτυο. Να δώσει ρεύμα σε περιοχές που καταστράφηκαν από φυσικές καταστροφές.
Όταν οι υποδομές καταρρέουν, το Διάστημα θα μπορούσε να παραμένει σταθερό.
Υπερκατασκευές σε τροχιά
Αλλά το μέγεθος προκαλεί δέος. Οι προτάσεις δεν μιλούν για απλούς δορυφόρους. Μιλούν για ενεργειακές υποδομές χιλιομέτρων. Τεράστιες ηλιακές συστοιχίες. Γιγαντιαίες κεραίες μετάδοσης. Επίγειους δέκτες επίσης χιλιομέτρων πλάτους.
Δεν πρόκειται για διαστημόπλοιο. Πρόκειται για πλανητικό σταθμό παραγωγής ενέργειας.
Και τέτοια ισχύς απαιτεί κανόνες. Συντονισμό τροχιών. Διαχείριση ραδιοσυχνοτήτων. Κοινά πρότυπα ασφάλειας. Διαφάνεια μεταξύ κρατών και εταιρειών.
Η παγκόσμια κούρσα έχει ξεκινήσει
Στις ΗΠΑ, το Caltech Space Solar Power Project ανοίγει τον δρόμο.
Στη Βρετανία, η Space Energy Initiative χαράζει δημόσια-ιδιωτική στρατηγική.
Στην Ιαπωνία, το πρόγραμμα OHISAMA επιταχύνει τις δοκιμές.
Την ίδια στιγμή, η Κίνα παρουσιάζει σχέδια για ολοένα μεγαλύτερα πειράματα, ενώ ιδιωτικές εταιρείες όπως οι Overview Energy, Aetherflux και Star Catcher διεκδικούν ρόλο στο νέο ενεργειακό τοπίο.
Το κόστος εκτόξευσης μειώνεται. Τα υλικά γίνονται ελαφρύτερα. Η αυτόνομη συναρμολόγηση στο διάστημα ωριμάζει. Το αδύνατο γίνεται απλώς δύσκολο.
Η διαστημική ηλιακή ενέργεια είναι μια νέα ενεργειακή διάσταση.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν μπορεί να λειτουργήσει.
Το ερώτημα είναι αν η ανθρωπότητα θα επιλέξει να τη διαχειριστεί ως πεδίο ανταγωνισμού ή ως κοινό αγαθό.
Από το romioitispolis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου