Μια από τις πλέον ακραίες εκτάσεις της Γης, η έρημος Τακλαμακάν στην αυτόνομη περιοχή Xinjiang της Κίνας—γνωστή μέχρι πρόσφατα ως «βιολογικό κενό» και ως «θάλασσα του θανάτου» λόγω της αφόρητης ξηρότητας και της έλλειψης ζωής—περιγράφεται πλέον από επιστήμονες ως πρωτόγνωρο παράδειγμα μετατροπής ερήμου σε δεξαμενή άνθρακα.
Για δεκαετίες, μέχρι και τη δεκαετία του 1970, η περιοχή χαρακτηριζόταν από σχεδόν πλήρη έλλειψη βλάστησης και ανύπαρκτη δέσμευση διοξειδίου του άνθρακα στον αέρα. Σήμερα όμως η εικόνα είναι εντελώς
διαφορετική.Το 1978 η κινεζική κυβέρνηση αποφάσισε να ξεκινήσει ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά προγράμματα στην ανθρώπινη ιστορία: το πρόγραμμα Three-North Shelterbelt, ευρύτερα γνωστό ως Great Green Wall. Στόχος του ήταν να σταματήσει η επέκταση των ερήμων Τακλαμακάν και Γκόμπι φυτεύοντας δισεκατομμύρια δέντρα στα βόρεια της χώρας.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν φυτευτεί πάνω από 66 δισεκατομμύρια δέντρα—μια φαντασμαγορική προσπάθεια πράσινης μηχανικής που έχει αλλάξει το πρόσωπο αυτού του άγονου τόπου.
Μια Έρημος που «Αναπνέει»
Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS δείχνει κάτι που πριν από χρόνια θα φάνταζε αδιανόητο: η περιφέρεια της ερήμου Τακλαμακάν σήμερα απορροφά περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από όσο εκπέμπει—με άλλα λόγια έχει μετατραπεί σε σταθερό αποδέκτη άνθρακα.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δορυφορικά δεδομένα, μετρήσεις φωτοσύνθεσης και ροές CO₂ σε διάρκεια πάνω από 25 ετών, και διαπίστωσαν ότι η αυξημένη βλάστηση στις παρυφές της ερήμου έχει αυξήσει τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα και συνεπώς τη δέσμευση άνθρακα.
Αυτή η διαδικασία έχει οδηγήσει σε μείωση των συγκεντρώσεων CO₂ κατά μήκος των υγρών περιόδων του έτους, όταν η βλάστηση είναι πιο ενεργή.
Η εμπλουτισμένη βλάστηση δεν λειτουργεί μόνο ως αποδέκτης άνθρακα, αλλά έχει δημιουργήσει έναν ενάρετο κύκλο: περισσότερη βλάστηση σημαίνει περισσότερη υγρασία στην ατμόσφαιρα, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένες βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια των υγρών περιόδων του έτους.
Αυτό είναι ένα σοβαρό στοιχείο αλλαγής τοπικού κλίματος—κάτι που οι ειδικοί δεν περιμέναν να δουν ποτέ σε μια τόσο ξηρή και αφιλόξενη περιοχή.
Το ταχέως επεκτεινόμενο «πράσινο τείχος» δεν αλλάζει μόνο τοπικό περιβάλλον. Αποτελεί ένα παραδειγματικό μοντέλο που άλλες χώρες με εκτεταμένες ακραίες ξηρές εκτάσεις παρακολουθούν με ενδιαφέρον. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι το παράδειγμα της Τακλαμακάν αποδεικνύει ότι με την κατάλληλη διαχείριση και υπομονή, ακόμα και οι πιο αφιλόξενες ερημικές περιοχές μπορούν να γίνουν «σύμμαχοι» στη μάχη ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
Παρόλο που η τεράστια αυτή προσπάθεια παράγει εντυπωσιακά αποτελέσματα, δεν λείπουν οι επιφυλάξεις:
Κάποιοι ειδικοί θεωρούν πως η πραγματική μαντήρια επίδραση στις αμμοθύελλες παραμένει αμφιλεγόμενη και μπορεί να συνδέεται περισσότερο με περιβαλλοντικές μεταβολές παρά με τα φυτεμένα δέντρα.
Άλλοι επισημαίνουν πιθανούς κινδύνους για την υδρολογική ισορροπία και τα υπόγεια ύδατα, καθώς τεράστιες φυτεύσεις σε άνυδρες περιοχές απαιτούν περισσότερο νερό από ό,τι φυσικά υπάρχει διαθέσιμο—μια πρόκληση που ακόμα εξετάζεται.
Ακόμη και έτσι, η Τακλαμακάν παραμένει μια από τις πιο συναρπαστικές περιπτώσεις στην ιστορία ανθρώπινης παρέμβασης στη φύση.
Αυτό που πριν μερικές δεκαετίες θεωρούνταν αδύνατο—να μετατραπεί μια από τις πιο αφιλόξενες ερήμους της Γης σε δεξαμενή άνθρακα—σήμερα αποτελεί πραγματικότητα. Το Τείχος από δέντρα γύρω από την Τακλαμακάν δεν είναι μόνο μια στρατηγική για την καταπολέμηση της ερημοποίησης, αλλά μια φωτεινή υπόσχεση ότι με στοχευμένη ανθρώπινη προσπάθεια, η φύση μπορεί να αναγεννηθεί.
Από το romioitispolis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου