Υπάρχουν γεγονότα που δεν γράφονται στα βιβλία. Γεγονότα που δεν καταγράφονται σε διαταγές, που δεν φτάνουν ποτέ σε επίσημα αρχεία, όχι γιατί δεν συνέβησαν, αλλά γιατί δεν έπρεπε να ακουστούν.
Μία από αυτές τις σχεδόν θρυλικές πράξεις τόλμης εκτυλίχθηκε την άνοιξη του 1987, όταν δύο νεαροί Έλληνες πιλότοι F-4 Phantom, ο Γιάννης Πατσαντάρας και ο Μίλτος Σκαραμαγκάς, έκαναν κάτι που δύσκολα χωρά στην κοινή λογική, η σε κανόνες και εγχειρίδια στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Είναι η ιστορία μιας πτήσης που ξεκίνησε ως αναχαίτιση στο Αιγαίο και κατέληξε σε μια απρόβλεπτη,
“σιωπηρή” εισβολή στον ουρανό της Σμύρνης της άλλοτε ελληνικής πόλης που οι μνήμες της ακόμη αγγίζουν με ρίγος συγκίνησης τον απανταχού ελληνισμό. Μιας πτήσης τόσο χαμηλής και τόσο γρήγορης, ώστε το ωστικό της κύμα να σπάσει τζάμια σε κτίρια και εγκαταστάσεις του αεροδρομίου αλλά και της γύρω περιοχής.Ας μπούμε στο ψητό όμως,ήταν λίγες ημέρες μετά την κρίση του «Πίρι Ρέις», αρχές του Απρίλη του ’87. Η Ελλάδα και η Τουρκία μόλις είχαν βρεθεί μια ανάσα πριν από πολεμική σύγκρουση. Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας ζούσαν κάθε ημέρα με το χέρι στον διακόπτη, κάθε νυχτερινή βάρδια με τη βεβαιότητα ότι μπορεί να είναι η τελευταία ειρηνική.
Οι δύο νεαροί πιλότοι φάνταζαν σαν να βγήκαν από κινηματογραφική σκηνή του “Τop Gun”. Νέοι, ατρόμητοι, με τα αντανακλαστικά και την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που δεν έχουν ακόμη μάθει να φοβούνται τις συνέπειες παρά μόνο την αποτυχία.
Στην περιοχή Χίου–Οινουσσών, ελληνικά F-4 και τουρκικά F-104 μπλέκονται σε μια σκληρή, παρατεταμένη αερομαχία. Τα καύσιμα λιγοστεύουν επικίνδυνα και οι Τούρκοι επιστρέφουν για προσγείωση στο αεροδρόμιο Çiğli της Σμύρνης.
Τυπικά, κάπου εδώ θα τελειώνε η εμπλοκή.
Τυπικά, οι Έλληνες πιλότοι μας θα έπρεπε να γυρίσουν πίσω..
Όμως ο Πατσαντάρας και ο Σκαραμαγκάς δεν ήταν άνθρωποι που υπάκουαν στα «τυπικά».
Παίρνουν στιγμιαία μια απόφαση που μόνο ο κινηματογραφικός ήρωας “Maverick” θα τολμούσε να πάρει.Ακολουθούν τα τουρκικά αεροσκάφη έως τα παράλια της Μικρά Ασίας.
Πετάνε πάνω από τις ακτές,πάνω από τον κόλπο και φτάνουν σε ελάχιστο χρόνο,απίστευτα χαμηλά, πάνω από το αεροδρόμιο της Σμύρνης.
Στα 200 πόδια(περίπου 70 μέτρα), το Phantom γλιστρά σαν σκιά πάνω από τον πύργο ελέγχου.
Και τότε…
Σπάζουν το φράγμα του ήχου.
Το ωστικό κύμα χτυπά τη βάση σαν σφυρί.
Τζάμια θρυμματίζονται.
Κτίρια τρίζουν.
Συναγερμοί ουρλιάζουν.
Στην άλλοτε ελληνική Σμύρνη από τα βάθη της αρχαιότητας, ο ουρανός για λίγα δευτερόλεπτα γεμίζει με τον ήχο δύο Ελλήνων πιλότων που τόλμησαν ό,τι κανείς δεν περίμενε.
Όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν, τόσο ξαφνικά εξαφανίστηκαν. Το ελληνικό ραντάρ τους ξαναβρίσκει. Το κέντρο επιχειρήσεων ανασαίνει. Η αποστολή αυτή η μυστική, άγραφη, αδιανόητη ευτυχώς τελειώνει με αίσιο τέλος.
Και οι δύο τους… σωπαίνουν.
Δεν αναφέρουν τίποτα.
Όχι εκείνη την ημέρα. Όχι ποτέ επίσημα.
Γιατί ήξεραν ότι υπάρχουν πράξεις που δεν χωρούν σε υπηρεσιακά χαρτιά.
Πράξεις που δεν πρέπει να ειπωθούν αλλά μόνο να θυμούνται.
Κι έτσι, για χρόνια, η ιστορία αυτή έμεινε κρυμμένη.Μισός μύθος,μισή αλήθεια αλλά γεμάτη ολόκληρη με τόλμη.
Αργότερα, όσοι έμαθαν τι συνέβη εκείνο το πρωινό μιλάνε γι’ αυτό με δέος.
Όχι για την παράβαση.
Όχι για την παράτολμη πτήση.
Αλλά για το γεγονός πως δύο νέοι άντρες έδειξαν ότι το ελληνικό φρόνημα δεν βρίσκεται σε διακηρύξεις, αλλά σε στιγμές όπου ο ουρανός δεν έχει σύνορα παρά μόνο ευθύνη.
Αυτό το γεγονός, ανεπίσημο αλλά αληθινό, θυμίζει ότι ακόμη και μέσα στη σιωπή, η τόλμη γράφει ιστορία και ίσως μια μέρα, όταν οι ουρανοί ξαναγεμίσουν με ελπίδα, η Σμύρνη θα ξαναβρεί την ελευθερία της, όπως μια φορά ανήκε στην ❤️ της Ελλάδας.⚔️🇬🇷
✍ Στυλ. Καβάζης
Από το ksipnistere
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου