Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

 Χθὲς στὸ ΟΑΚΑ, 80.000 ἄνθρωπο ὑπέμειναν τὸν καυτὸ ἥλιο γιὰ ὧρες, τὴν ὀρθοστασία, τὴ δίψα, τὴν ἐξάντληση. Γιατί; Γιατί ἀγαποῦσαν αὐτὸ ποὺ περίμεναν. Ἡ ἀναμονὴ ἦταν ἡ χαρά τους. Δὲν κοίταζαν τὸ ρολόϊ, γιατί ἡ καρδιά τους ἦταν ἤδη ἐκεῖ, στὴ σκηνή. 

Τὴν ἴδια στιγμή, ἐμεῖς, οἱ «πιστοί», τὴν νύχτα τῆς Ἀνάστασης —τὴ νύχτα ποὺ γιορτάζουμε τὴ νίκη πάνω στὸν θάνατο— μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», τρέχουμε πρὸς τὴν ἔξοδο. 

Ὁ κόσμος χθὲς ἔμεινε μέχρι νὰ σβήσουν τὰ φῶτα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε

δευτερόλεπτο ἀπὸ τὴ δόνηση.Στην Ἐκκλησία Μόλις πάρουμε τὸ Ἅγιο Φῶς, βιαζόμαστε νὰ τὸ κλείσουμε σὲ ἕνα φανάρι καὶ νὰ φύγουμε γιὰ τὴ μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε τὸ Μυστήριο σὲ μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση 10 λεπτῶν. 

Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἠλεκτρικὴ κιθάρα νὰ γεννᾶ μεγαλύτερη... ὑπομονὴ καὶ αὐταπάρνηση ἀπὸ τὴν ἐλπίδα τῆς Αἰώνιας Ζωῆς; Ἂν ἐμεῖς φεύγουμε στὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", εἶναι ἴσως γιατί ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνέβει ἀκόμα στὴ δική μας ἐσωτερικὴ "σκηνή". Δὲν μᾶς ἔχει δονήσει ἡ παρουσία Του ὅσο ἕνας ρυθμός. Ἡ σύγκριση πονάει, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι συχνὰ οἱ ἄνθρωποι τοῦ "κόσμου" ἔχουν περισσότερο φιλότιμο καὶ "μανικὸ ἔρωτα" γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀκολουθοῦν, ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς γιὰ τὸν Δημιουργό μας. 

Βλέποντας αὐτοὺς τοὺς 80.000 ἀνθρώπους νὰ πειθαρχοῦν, νὰ ὑπομένουν καὶ νὰ ἀφοσιώνονται, ἀναρωτιέται κανείς: Γιατί ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει γκρίνια; Γιατί δὲν ὑπάρχει ἡ βιασύνη ποὺ νιώθουμε στὴν Ἐκκλησία; 

Ἡ ἀπάντηση τῶν Πατέρων εἶναι ἀφοπλιστική. Ὁ διάβολος δὲν πολεμᾶ ἐκεῖ ποὺ ἔχει ἤδη ἐπικρατήσει ἡ λήθη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ κοσμικὸ θέαμα, ὁ πειρασμὸς δὲν χρειάζεται νὰ παρέμβει. Τὸν ἀφήνει στὴν ἡσυχία του, γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἤδη "ἀλλοῦ", μακριὰ ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐχθρὸς δὲν ρίχνει βέλη σὲ ἕναν στόχο ποὺ ἔχει ἤδη κατακτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπόσπαση τῆς προσοχῆς. 

Ἀντίθετα, μόλις ὁ χριστιανὸς πατήσει τὸ πόδι του στὸν ναό, ξεκινᾶ ὁ πόλεμος. 

Τὰ πόδια βαραίνουν σὲ δέκα λεπτά, ἐνῷ στὴ συναυλία ἄντεχαν δέκα ὧρες. 

Τὸ μυαλὸ τρέχει στὶς δουλειές, στὸ φαγητό, στὸ αὐτοκίνητο ποὺ παρκάραμε. 

Μιὰ ἐσωτερικὴ φωνὴ ψιθυρίζει. "Ἄργησε ὁ παπᾶς", "Πότε θὰ πεῖ τὸ δι' εὐχῶν;". 

Αὐτὸ συμβαίνει γιατί ἐκεῖ διεξάγεται πραγματικὴ μάχη. Ὁ διάβολος λυσσάει νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιατί ξέρει ὅτι ἐκεῖ τελεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς. Μᾶς σπρώχνει πρὸς τὴν ἔξοδο μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", γιατί τρέμει τὴν πιθανότητα νὰ μείνουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε πραγματικὰ μὲ τὸ Φῶς. 

 

Τὸ συμπέρασμα εἶναι ἕνα. Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος. Ἂν νιώθεις ἄνετα "ξεχνῶντας" τὸν Θεὸ γιὰ ὧρες σὲ μιὰ συναυλία, σημαίνει ὅτι ὁ ἐχθρὸς ἔχει ἤδη κερδίσει τὴ μάχη τῆς προσοχῆς σου. 

Δεῖτε τὶς διαφορὲς σὲ μιὰ βυζαντινὴ συναυλία πόσο ἠρεμία ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κάντε τὶς συγκρίσεις μὲ ἄλλα εἴδη μουσικῆς. 

πηγή 

Από το orthodoxia-ellhnismos