Την 1η Νοεμβρίου 2013, στο Rockaway Township του Νιου Τζέρσεϊ, η Susan Darrah βγήκε στην αυλή του αγροκτήματός της και πάγωσε. Ανάμεσα στα άλλα ελάφια που έρχονταν κάθε μέρα να φάνε από την αχλαδιά της, στεκόταν ένα μικρό αρσενικό ελαφάκι, μόλις πέντε μηνών, με ένα βέλος να διαπερνά ολόκληρο το κεφάλι του, από τη μια πλευρά ως την άλλη.
Κι όμως, το ζώο στεκόταν εκεί ήρεμο. Ανέπνεε. Έτρωγε. Περπατούσε. Ζούσε.
Η Susan, με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα, σήκωσε τη φωτογραφική της μηχανή κι αποτύπωσε
αυτή τη σκηνή που μοιάζει να βγήκε από εφιάλτη. Αμέσως μετά, ανέβασε τη φωτογραφία στο Facebook γράφοντας: «Ξέρετε τι είναι αθλιότητα; ΑΥΤΟ!! Προσπάθησα να τον πιάσω αλλά δεν τα κατάφερα… μπορεί να φάει, να τρέξει, δεν αιμορραγεί, αλλά νιώθω τόσο άσχημα γι’ αυτόν…»Ήταν η σεζόν κυνηγιού με τόξο στο Νιου Τζέρσεϊ. Κάποιος κυνηγός είχε αστοχήσει, ένα χτύπημα που δεν σκότωσε, αλλά καταδίκασε το ζώο να περιπλανιέται με ένα βέλος στο κρανίο. Η Susan, αν και περιτριγυρισμένη από κυνηγούς, δεν έδειξε το δάχτυλο σε κανέναν. «Δεν πιστεύω ότι αυτό έγινε σκόπιμα», είπε. «Οποιοσδήποτε κυνηγός γνωρίζω θα είχε ψάξει αυτό το ελάφι.»
Κάλεσε αμέσως την Υπηρεσία Άγριας Ζωής. Εκείνοι της είπαν να απλώσει καλαμπόκι στην αυλή, για να δελεάσει το ελάφι να επιστρέψει. Κι εκείνη το έκανε, μέρα με τη μέρα, με υπομονή, με αγωνία. Το ελαφάκι ερχόταν, έτρωγε, κι έφευγε πριν προλάβει κανείς να δράσει. Σε διαφορετικές περιστάσεις, οι υπάλληλοι στήνανε ενέδρα προσπαθώντας να το πιάσουν, αλλά αυτό τους ξέφευγε κάθε φορά.
Και τότε, ένα Σάββατο βράδυ, ήρθε η λύτρωση.
Το ελαφάκι επέστρεψε στην αυλή της Susan για να φάει λίγο καλαμπόκι. Ένας βιολόγος της Υπηρεσίας πυροβόλησε με αναισθητικό, χωρίς να αστοχήσει. Το ελάφι έτρεξε λίγα μέτρα πριν σωριαστεί. Ξεβίδωσαν την αιχμή, αφαίρεσαν τον κορμό του βέλους. Το βέλος είχε περάσει μέσα από το σαγόνι και το ρύγχος του ζώου, χωρίς να πειράξει κανένα ζωτικό όργανο ή αρτηρία, και η πληγή δεν είχε μολυνθεί. Του χορήγησαν αντιβιοτικά και περίμεναν να ξυπνήσει.
Σηκώθηκε τρεκλίζοντας, περπάτησε αργά ως ένα γειτονικό λιβάδι, ξάπλωσε, πήρε έναν υπνάκο, κι ύστερα χάθηκε ξανά μέσα στο δάσος.
Η Susan, ζήτησε κάτι ιδιαίτερο: οι βιολόγοι έβαψαν την ουρά του ελαφιού μωβ, για να μπορεί να το αναγνωρίζει όταν θα επέστρεφε. Και πράγματι, επέστρεψε, έκανε μια βόλτα στην αυλή, πήγε στο λιβάδι κι έπεσε για ξεκούραση.
Η ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου. Φίλοι από την Ολλανδία της είπαν ότι η ιστορία δημοσιεύτηκε στη μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, ενώ κάποιος από το Nairobi Hilton στην Κένυα της έστειλε μήνυμα ότι την είδε κι εκεί.
Κι η Susan; Βάφτισε το ελάφι «Steve Martin», προς τιμήν του κωμικού που ανέβαινε στη σκηνή με ένα ψεύτικο βέλος στο κεφάλι.
Η Κινητοποίηση
Η εικόνα αυτού του πλάσματος δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο και προκάλεσε άμεση αντίδραση:
Η Υπηρεσία Προστασίας Άγριας Ζωής και βιολόγοι του New Jersey κινητοποιήθηκαν για να εντοπίσουν το συγκεκριμένο και άλλα χτυπημένα ελάφια της περιοχής. Στόχος τους ήταν να τα ναρκώσουν προσεκτικά ώστε να αφαιρέσουν τα βέλη, να περιποιηθούν τις πληγές και να τα απελευθερώσουν ξανά.
Η ιστορία προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στα ΜΜΕ και στα κοινωνικά δίκτυα σχετικά με την ηθική του κυνηγιού με τόξο και την ανάγκη σωστής αναζήτησης τραυματισμένων ζώων από τους κυνηγούς.
Αυτή είναι η αληθινή ιστορία: μια αρχική πράξη σκληρότητας που μετατράπηκε σε μια απόδειξη της επιμονής και της δύναμης της φύσης να επιβιώνει σε αντίξοες συνθήκες…
Από το ksipnistere
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου