Εσύ τι λες; Ήταν δειλός ή θύμα ενός ανελέητου κώδικα τιμής;

 Ο μοναδικός Σπαρτιάτης που Επέζησε από τις Θερμοπύλες

Αύγουστος του 480 π.Χ. Ο Λεωνίδας κοιτάζει δύο από τους άντρες του. Ο Αριστόδημος και ο Εύρυτος έχουν χάσει την όρασή τους από μόλυνση στα μάτια. Δεν μπορούν να πολεμήσουν.

Τους διατάζει να γυρίσουν στη Σπάρτη.

Στον δρόμο της επιστροφής, οι δύο άντρες παίρνουν διαφορετική απόφαση. Ο Εύρυτος, σχεδόν τυφλός, ζητά από τον είλωτα συνοδό του να τον οδηγήσει πίσω στις

Θερμοπύλες. Πολεμάει βλέποντας μόνο σκιές και πέφτει με τους υπόλοιπους.

Ο Αριστόδημος συνεχίζει για τη Σπάρτη.

Όταν φτάνει, κανείς δεν του μιλάει. Κανείς δεν του ανάβει φωτιά. Κανείς δεν συναλλάσσεται μαζί του. Τον αποκαλούν «Αριστόδημος ο τρέσας», αυτός που λύγισε από φόβο. Η ντροπή του δεν είναι που γύρισε. Είναι που ο Εύρυτος, με τις ίδιες ακριβώς συνθήκες, διάλεξε διαφορετικά.

Ένα χρόνο μετά, στις Πλαταιές, ο Αριστόδημος βρίσκει την ευκαιρία του.

Σπάει τη φάλαγγα, ορμάει μόνος προς τους Πέρσες, σκοτώνει με μανία και πέφτει νεκρός βαριά τραυματισμένος. Από κάθε αντικειμενική στρατιωτική μέτρηση, είναι ο γενναιότερος μαχητής της ημέρας.

Μετά τη μάχη, οι Σπαρτιάτες αρνούνται να τον αναγνωρίσουν ως τον γενναιότερο.

Ο λόγος; Πολέμησε σαν άνθρωπος που ήθελε να πεθάνει. Οι πραγματικοί ήρωες, είπαν, ήταν εκείνοι που πολέμησαν γενναία ενώ ταυτόχρονα ήθελαν να ζήσουν. Η ανδρεία δεν ήταν η απουσία του φόβου, αλλά η πειθαρχία μέσα στον φόβο.

Ο Αριστόδημος, ακόμη και στον θάνατό του, απέτυχε να γίνει Σπαρτιάτης.

Δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια μετά, η μάχη των Θερμοπυλών παραμένει σύμβολο αυτοθυσίας. Το όνομά του, σχεδόν κανείς δεν το θυμάται.

 

Ίσως αυτή να είναι η τελική του τιμωρία.

Εσύ τι λες; Ήταν δειλός ή θύμα ενός ανελέητου κώδικα τιμής;

Έρευνα- επιμέλεια Δ. Αντωνόπουλος

Από τοι ksipnistere