Υπήρξε μέχρι και Χαζάρος Αυτοκράτορας στο Βυζάντιο!

 Λέων Δ’ ο Χάζαρος – Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (775-780)

Στις 25 Ιανουαρίου 750, μέσα στα χρυσά τείχη της Κωνσταντινούπολης, της Βασιλεύουσας που δέσποζε πάνω από δύο ηπείρους, ήρθε στον κόσμο ο Λέων. Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Ε’ ο Κοπρώνυμος, αυτοκράτορας που έφερε τρόμο στους εχθρούς της Ρωμανίας· μητέρα του, η πριγκίπισσα Τζιτζάκ από τα αχανή βορεινά πεδία των Χαζάρων. Οι Χάζαροι ήταν ένας νομαδικός λαός τουρκομογγολοουνικής καταγωγής, που ζούσε στα δυτικά και βόρεια της Κασπίας θάλασσας.

Βαπτισθείσα χριστιανή με το όνομα Ειρήνη, η μητέρα του ένωσε στο πρόσωπο του Λέοντος το αίμα δύο κόσμων· εξ ου και το προσωνύμιο που τον ακολούθησε δια βίου: Χάζαρος.

Ήταν μόλις ενός έτους όταν ο πατέρας του τον ανακήρυξε συμβασιλέα, σφραγίζοντας από τα σπάργανα τη μοίρα του ως κληρονόμου της αιώνιας αυτοκρατορίας. Ανατράφηκε δυστυχώς στο πνεύμα της εικονομαχίας, μέσα σε παλάτι που αντηχούσε από θεολογικές διαμάχες, κι όμως το 770 ο νεαρός πορφυρογέννητος διάλεξε ως σύζυγο την Ειρήνη Σαρανταπήχαινα, θυγατέρα των αρχαίων Αθηνών, γυναίκα ισχυρής θελήσεως και βαθιάς ευσέβειας προς τις ιερές εικόνες. Από την ένωση αυτή των δύο αντίθετων κόσμων γεννήθηκε ο μελλοντικός Κωνσταντίνος ΣΤ’.

Όταν ο Κωνσταντίνος Ε’ παρέδωσε την τελευταία του πνοή, ο Λέων ανέλαβε Αυτοκράτορας στη διακυβέρνηση της Αγίας Ρωμανίας — στις 14 Σεπτεμβρίου 775, ανήμερα της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Αμέσως έδειξε ότι η σκέψη του ήταν στραμμένη στο μέλλον: στις 24 Απριλίου 776 έστεψε τον μικρό Κωνσταντίνο συμβασιλέα, ανακόπτοντας με αποφασιστικότητα κάθε βλέψη των πέντε ετεροθαλών αδελφών του. Εκείνοι, με επικεφαλής τον Καίσαρα Νικηφόρο, τόλμησαν να σηκώσουν ανταρσία εναντίον του νόμιμου αυτοκράτορα. Ο Λέων τους συνέτριψε χωρίς δισταγμό, και αφού τους έδωσε να νιώσουν το βάρος της αυτοκρατορικής οργής, τους εξόρισε στην απόμακρη Χερσώνα, στα παγωμένα άκρα της Κριμαίας.

Εντός της Αυτοκρατορίας, οι εικονομαχικές έριδες συνέχιζαν να δοκιμάζουν την ενότητα του ρωμαϊκού κορμού. Εδώ ο Λέων επέδειξε σπάνιο για την εποχή του πολιτικό μεγαλείο: συμπεριφέρθηκε με μετριοπάθεια προς τους εικονολάτρες, αποδεχόμενος ακόμη και την εκλογή εικονόφιλου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, του Παύλου του Κύπριου — ανακρατώντας έτσι ζωντανό τον ιστό που συγκρατούσε τη Βασιλεύουσα ενωμένη.

Στα σύνορα, τα όπλα δεν σίγησαν ποτέ. Οι Άραβες, υπό τον Αββασίδη χαλίφη Μουχάμαντ Αλ Μαχντί, εξόρμησαν με μένος στη Συρία και τη Μικρά Ασία, διεκδικώντας εδάφη που από αιώνων ανήκαν στο σκήπτρο της Κωνσταντινούπολης. Όμως ο βυζαντινός στρατός, ατσαλωμένος στις μάχες και ηγούμενος από τον αδυσώπητο και φανατικό εικονομάχο στρατηγό Μιχαήλ Λαχανοδράκοντα, τους απώθησε μακριά από τα ιερά σύνορα της αυτοκρατορίας. Προς βορράν, ο ηγεμόνας των Βουλγάρων Τελέριχος, συνειδητοποιώντας το αδύνατο να αντιμαχηθεί την αιώνια Νέα Ρώμη, ασπάστηκε τον χριστιανισμό και ενώθηκε μέσω γάμου με συγγενή της αυτοκράτειρας, εδραιώνοντας μία ειρήνη που αντάξιζε των αιματηρών πολέμων του Κωνσταντίνου Ε’.

Όμως η Μοίρα δεν χαρίζεται ούτε στους ισχυρούς. Στις 8 Σεπτεμβρίου 780, εν μέσω εκστρατείας, ο Λέων Δ’ ο Χάζαρος εξέπνευσε — μόλις τριάντα ετών. Η φυματίωση, λένε οι χρονογράφοι. Οι εικονομάχοι ψιθύρισαν για σκοτεινή ενέργεια της Ειρήνης λόγο του μίσους που της είχαν· οι εικονόφιλοι είδαν σε αυτόν τον θάνατο την παρέμβαση του Θεού με βάση το γεγονός ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

 

Μετά τον θάνατό του, η εξουσία πέρασε στα χέρια της Ειρήνης, επιτρόπου του ανήλικου Κωνσταντίνου ΣΤ’. Ο Λέων άφησε πίσω του μια αυτοκρατορία αλώβητη, σύνορα εδραιωμένα και θρόνο ασφαλή — το έργο, ίσως, ενός αυτοκράτορα που αν και εικονομάχος, αν και Χαζάρος κατά το ήμισυ, κυβέρνησε καλύτερα απ’ όσο πολλοί θα περίμεναν.

Το Σπαθί των πάγων – Μια Βυζαντινή περιπέτεια στην Ανατολή

Περιπέτεια, μυστήριο, ανατροπές και θρύλοι που ξυπνούν απ’ τα βάθη της ιστορίας. 

Δείτε τα περιεχόμενα =>ΕΔΩ

Από το romioitispolis