Μια τραυματική εμπειρία, που ωστόσο είχε έναν ασυνήθιστο αλλά βαθιά καθοριστικό αντίκτυπο στη ζωή της, περιγράφει η Λουίζα από το Νεχάλεμ του Όρεγκον, η οποία υποστηρίζει ότι όχι μόνο είδε τη μεταθανάτια ζωή, αλλά και ότι το περιστατικό αυτό της άφησε και «παραφυσικές» ικανότητες.
Όπως ανέφερε στην εφημερίδα «The Sun», ήταν αποφασισμένη να επιστρέψει στην κανονικότητα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, όμως, όπως λέει, «οι εκτροπείς της πνευματικής μου ενέργειας είχαν υποστεί μόνιμη βλάβη».
Η ίδια περιγράφει ότι πριν από το
περιστατικό ήταν έντονα άθεη, απορρίπτοντας οτιδήποτε σχετιζόταν με τη θρησκεία ή το μεταφυσικό. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, ήταν βέβαιη ότι αυτό που έζησε «δεν ήταν όνειρο ή παραισθήσεις».Υπερβολική δόση και καρδιακή ανακοπή το 1982
Το περιστατικό σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 1982, όταν η Λουίζα, σε ηλικία 22 ετών, ζούσε έντονα στη Νέα Υόρκη, αντιμετωπίζοντας προβλήματα αλκοολισμού και χρήσης ναρκωτικών. Τότε πήρε υπερβολική δόση κοκαΐνης, η οποία χωρίς να το γνωρίζει, είχε αναμειχθεί με λιδοκαΐνη, ένα αναισθητικό.
Όπως περιγράφει, άρχισε να βλέπει «σαν μέσα από τούνελ» καθώς ο καρδιακός της ρυθμός επιβραδύνθηκε, σταμάτησε να αναπνέει και υπέστη καρδιακή ανακοπή, γεγονός που προκάλεσε γενικευμένη επιληπτική κρίση και απώλεια συνείδησης.
«Πετούσα πάνω από το Μανχάταν και βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο»
Από εκεί και πέρα, η Λουίζα περιγράφει ότι ένιωσε σαν να «εκτοξεύτηκε στον ουρανό σαν χαρακτήρας που τον χτυπά ο Ποπάι», πετώντας πάνω από το Μανχάταν και στη συνέχεια βουτώντας στον ωκεανό. Υποστηρίζει ότι αναδύθηκε σε μια νέα γη, όπου ένιωσε το σώμα της να «χάνεται», ενώ μπορούσε να πετά και να «συναντά» τους προγόνους της.
Όπως λέει, δεν ένιωσε φόβο, ακόμα και όταν σκεφτόταν την πτώση από μεγάλο ύψος. Περιγράφει ότι βούτηξε στο νερό, το οποίο ένιωθε «κρύο αλλά υπέροχο», είδε όμορφες φυσαλίδες να ανεβαίνουν γύρω της και στη συνέχεια έφτασε στην ακτή χωρίς καμία προσπάθεια ή αίσθηση χρόνου.
Το «σπίτι των προγόνων» και η αίσθηση αποδοχής
Στην ακτή, ισχυρίζεται ότι βρήκε ένα γαλάζιο σπίτι με το οποίο ένιωσε άμεση σύνδεση. Αφού σκαρφάλωσε σε βράχους για να το φτάσει, ένιωσε το σώμα της να «απομακρύνεται» και μπήκε στο εσωτερικό του. Εκεί συνειδητοποίησε, όπως λέει, ότι επρόκειτο για το σπίτι των προγόνων της, από το οποίο είχαν περάσει όλοι.
Περιγράφει ότι μπορούσε να δει το ξύλινο πάτωμα φθαρμένο από τα βήματα πολλών γενεών και να αισθανθεί τη χαρά των προγόνων της για την άφιξή της, παρά το γεγονός ότι όσο ζούσε δεν ενδιαφερόταν για εκείνους.
«Πιο πραγματικό από τη ζωή» και το φως μέσα στον «ήλιο»
Στη συνέχεια, η Λουίζα αναφέρει ότι ένιωσε ξανά να πετά πάνω από τον ωκεανό και άκουσε μια φωνή να απαντά στο εσωτερικό της ερώτημα για το αν η εμπειρία ήταν αληθινή, λέγοντάς της ότι ήταν «πιο πραγματική από οτιδήποτε εκεί πίσω», εννοώντας τη ζωή της ως Λουίζα.
Καθώς πλησίαζε τον ήλιο, πίστεψε ότι ίσως εξαϋλωθεί, χωρίς όμως να αισθάνεται φόβο. Όπως περιγράφει, πέρασε μέσα από αυτόν και βρέθηκε σε ένα φως που ένιωθε ως «θεϊκή αγάπη», βιώνοντας μια κατάσταση ευδαιμονίας χωρίς αίσθηση χρόνου. Ωστόσο, η ίδια φωνή τής είπε ότι δεν μπορούσε να μείνει, καθώς «δεν είχε τελειώσει ακόμη».
Επιστροφή στη ζωή ύστερα από τρία λεπτά
Η Λουίζα επανήλθε σταδιακά, αντικρίζοντας τον μπάρμαν να της κάνει καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, καθώς είχε παραμείνει χωρίς ανταπόκριση για τρία λεπτά. Παρά την εμπειρία, δεν περίμενε το ασθενοφόρο που είχε κληθεί και επέστρεψε σπίτι με ταξί, προσπαθώντας να απορρίψει όσα είχε ζήσει, κάτι που, όπως λέει, αποδείχθηκε αδύνατο με την πάροδο του χρόνου.
Οι εμπειρίες κοντά στον θάνατο και τι δείχνουν τα στοιχεία
Αν και οι περιγραφές της μπορεί να φαίνονται απίθανες, καταγεγραμμένες εμπειρίες κοντά στον θάνατο υπάρχουν τουλάχιστον από τον Μεσαίωνα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός. Συνήθως, ο όρος αναφέρεται σε έντονες, μυστικιστικές εμπειρίες που αναφέρουν άνθρωποι όταν βρίσκονται κοντά στον θάνατο.
Στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τέτοιες εμπειρίες είναι πιο συχνές σε ασθενείς που επιβιώνουν από σοβαρά τραύματα στο κεφάλι ή καρδιακή ανακοπή. Σε παγκόσμιο επίπεδο, εκτιμάται ότι το 10% έως 20% όσων φτάνουν κοντά στον θάνατο αναφέρουν μια τέτοια εμπειρία, ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 5% του πληθυσμού. Πολλοί από αυτούς δηλώνουν ότι αλλάζουν βαθιά μετά το γεγονός, αποκτώντας μεγαλύτερη εκτίμηση για τη ζωή, μειωμένο φόβο για τον θάνατο ή μια μορφή πνευματικής αφύπνισης.
Η επιστημονική κοινότητα παραμένει διχασμένη, καθώς ορισμένοι αποδίδουν τις εμπειρίες αυτές σε παραισθήσεις του εγκεφάλου που «σβήνει», ενώ άλλοι θεωρούν ότι μπορεί να συμβάλλουν στην κατανόηση της ανθρώπινης συνείδησης και της πιθανής συνέχισής της μετά τον θάνατο.
«Με έβαλαν ξανά στο σώμα μου» – Οι μεταγενέστερες εμπειρίες
Η Λουίζα αναφέρει ότι ένιωσε έντονη απογοήτευση όταν συνειδητοποίησε ότι είχε επιστρέψει στο σώμα της, το οποίο τότε αποκαλούσε «μαριονέτα από σάρκα». Τα επόμενα χρόνια, ισχυρίζεται ότι βίωσε σειρά ανεξήγητων εμπειριών.
Το 1987, πέντε χρόνια μετά, αναφέρει ότι είδε σε μια παραλία μια «άλλη οντότητα», τη μορφή ενός ηλικιωμένου άνδρα που αναδύθηκε από ένα έλος και εξαφανίστηκε. Το 1993, υποστηρίζει ότι είχε έντονη διαίσθηση πως το αγέννητο ανίψι της δεν θα επιβίωνε, κάτι που, όπως λέει, επιβεβαιώθηκε τραγικά.
Παράλληλη μαρτυρία: Η εμπειρία της Μαριάντρι
Παράλληλα, καταγράφεται και η περίπτωση της 24χρονης Μαριάντρι, γραφίστριας με ιστορικό σοβαρού άσθματος, η οποία παρουσίασε έντονα συμπτώματα, με τα χέρια της να τρέμουν και το πρόσωπό της να «μουδιάζει», πριν χάσει την ικανότητα ομιλίας. Κατάφερε να στείλει μήνυμα στη μητέρα και τον αδελφό της, οι οποίοι τη βρήκαν αναίσθητη.
Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί τη διασωλήνωσαν και την έθεσαν σε κώμα. Όπως δήλωσε στο «What’s The Jam», ενώ το σώμα της ήταν αναίσθητο, η συνείδησή της «δεν ήταν καθόλου ήσυχη». Η ίδια αναφέρει ότι άκουσε έναν γιατρό ή νοσηλευτή να λέει «μας άφησε» και στη συνέχεια, «μέσα σε μια στιγμή», βρέθηκε κάπου αλλού, εκτός Γης.
Η «φωνή», η απεξάρτηση και οι επικοινωνίες με νεκρούς
Έναν χρόνο αργότερα, ενώ αντιμετώπιζε σοβαρό αλκοολισμό, η Λουίζα ισχυρίζεται ότι άκουσε ξανά τη φωνή να της λέει: «Αυτή είναι η τελευταία φορά που μπορώ να σε βοηθήσω. Ξέρεις τι είναι σωστό και τι λάθος». Ύστερα από αυτό, σταμάτησε το αλκοόλ, αν και οι εμπειρίες συνεχίστηκαν.
Το 1997, ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο δίπλα στην ετοιμοθάνατη αδελφή της, η ίδια φωνή την προέτρεψε να της «μιλήσει για το φως», καθώς «δυσκολευόταν να περάσει». Λίγο αργότερα, η αδελφή της πέθανε, όμως η Λουίζα αναφέρει ότι ένιωσε την παρουσία της στον χώρο, να της μεταδίδει «φως» και οδηγίες για να βρει το δίχρονο παιδί της και να του μεταφέρει μηνύματα.
«Απέφευγα να μιλήσω για να μην θεωρηθώ τρελή»
Η Λουίζα τονίζει ότι δεν μοιραζόταν τις εμπειρίες της από φόβο μήπως φανεί «υπερφίαλη ή τρελή». Ωστόσο, τα περιστατικά συνεχίστηκαν, περιλαμβάνοντας, όπως λέει, την ικανότητα να γνωρίζει το όνομα ενός αγνώστου πριν της το πουν, να «βλέπει» αναμνήσεις φίλων και να επικοινωνεί με νεκρούς, ενώ η «φωνή» εμφανιζόταν ακόμη και ως «σφαίρα φωτός» σε φωτογραφίες.
Η ίδια, σήμερα 65 ετών, υποστηρίζει ότι δεν ήταν η ίδια η εμπειρία κοντά στον θάνατο, αλλά οι συνέπειές της που την έπεισαν για την ύπαρξη ενός πνευματικού επιπέδου. Παράλληλα, δηλώνει ότι εξακολουθεί να θεωρεί τη θρησκεία «παραμορφωμένη από ανθρώπινες αδυναμίες», συγκρίνοντάς τη με ένα παιδικό μοντέλο από πηλό που προσπαθεί να αποδώσει σύνθετες αλήθειες.
Από το newsbeast
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου