Αλλοίμονο, σε κάποια στιγμή πιάστηκε αιχμάλωτη και η Αλεφάντω και η θυγατέρα της. Κι ήταν έτοιμη για άμυνα. Μπορούσε να τους συγυρίσει. Μα σκληρός ο λόγος την καθήλωσε: «Αν αντισταθείς, θα δεις μπροστά στα μάτια σου το παιδί σου να βασανίζεται και να σκοτώνεται...». Νίκησε η μητρική καρδιά.
Πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Πικρή σκλαβιά. Ζωή τυραννιομένη. Έπρεπε να κάνει υπομονή- πολλή υπομονή... Και υπόμενε, γιατί ο ηρωισμός της δεν ήταν μόνο στης μάχης τη φωτιά... Κι ίσως κάποτε θα μπορούσε να
ριψοκινδυνεύσει μια απόπειρα... Έχει ο Θεός.Ο καιρός περνούσε, μα η νύχτα ατέλειωτη, η νύχτα της δουλείας!...
Το παιδί της μεγάλωσε. Μια ωραία κόρη λεβεντόκορμη σαν τη μάνα της. Και την περιέζωναν τόσοι κίνδυνοι...
Η μάνα μάζευε τον πόνο της καρδίας της κι αγρυπνούσε και προσευχόταν. Όμως το κορίτσι είχε πια ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του και... αλλαξοπίστησε, να γλυτώσει από τα φοβερά βάσανα της δουλείας και την καταφρόνια.
Ή Άλεφάντω ήπιε «μέχρι τρύγος» κι αυτό το κατάπικρο ποτήρι. Η πίστη την όπλιζε με την υπομονή του Θεού.
Ύστερα από 44 τυραννικά χρόνια, γύρω στο 1870, κατόρθωσε, μόνη και παντέρημη, να γυρίσει στο Γαλαξείδι. Κανένα δε βρήκε από τους παλιούς κατοίκους, όλοι είχαν ξερριζωθεί...
Της έμενε με πόνο και βαθειά συγκίνηση να φιλήσει το ελευθερωμένο κι αγαπημένο χώμα της Πατρίδας της, πρίν φύγει για την αιώνια πατρίδα, τη Βασιλεία του Θεού.
Κατανοούμε άραγε τι σήμαινε τότε ο τουρκικός φανατισμός;... Και κάτω από τι φοβερά διλήμματα έζησε ο λαός μας τα δύστυχα εκείνα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς;...
Ι. Σωτηρίας Άλιμπέρτη, Αι ηρωίδες της Ελληνικής Επαναστάσεως, σελ. 182-183. 2. Μεσολογγίου μάχαι και η ιστορική έξοδος, Έγκυκλ. Λεξικόν Ελευθερουδάκη, τ.9ος, σελ. 332-333. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», Τεύχος 356
Από το trelogiannis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου