Ρομαντικά τρελός αλλά ήσυχος με τη συνείδηση μου

Πολλές φορές επαναλαμβανόμαστε, άλλες δε κακό χαρακτηριζόμαστε για την επιμονή μας σε κάποια θέματα μήπως και τελικά μπει κάποιος στο κόπο να καταλάβει.

Το γενικό χαρακτηριστικό μας ως έθνος, η πάρτη μας, η κατσίκα μας, η τσέπη μας. Ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε πραγματικά για το τι συμβαίνει γύρω μας, αν το κάναμε έγινε μόνο για λόγους εγωισμού, υστεροφημίας και
προβολής.

Όλα αυτά τα χρόνια χαϊδεύουμε το μισθουλάκο, τη συνταξούλα, την επιδοτησούλα διχαζόμαστε εκατέρωθεν και συνεχίζουμε να σφυρίζουμε αδιαφορώντας για την φωτιά που φτάνει σπίτια μας (Π.χ. τελευταία μόδα διχασμού καπνίζοντες – μη καπνίζοντες).

Τόσο μέσα στα φοιτητικά μου χρόνια όσο και στο σήμερα το μόνο πράγμα που επικρατεί είναι να είσαι μετρήσιμος στην τσέπη και τίποτα άλλο. Ρηχός, αγράμματος, άξεστος και θρασύς. Η επιλογή να παραμείνεις άνθρωπος και να προσφέρεις ή να διαφέρεις απλά σε τοποθετεί στο πάνθεον των τρελών, περιέργων και συνομωσιολόγων.

Δεν έμαθα να μαστορεύω και γαμώ το μάστορα μου αλλά αν μη τι άλλο κοιτώ σημάδια, αλλαγές, συμπεριφορές, καταστάσεις και θα έλεγα ότι καλώς θα μας πάρει και θα μας σηκώσει μπας και καθαρίσει το σύμπαν από τα σκατά μας (Π.χ. Νεοπλουτισμός, πόσα βγάζεις, τι δουλειά κανείς).

Τώρα για τους περίεργους και παλινδρομούν τες της γενετήσιας ορμής αναλύω, δουλεύω εδώ και χρόνια (δεν είμαι ο μόνος δείτε γύρω σας) με ένσημα που ούτε ο χάρος δεν θα μου δώσει σύνταξη γιατί πολύ απλά όλοι γύρω μου επέτρεπαν την ανομία.

Μόλις όμως προέκυψε το πρόστιμο του περιβόητου 10.500€ (Νόμος 4554/2018) κάποιοι τετραγώνισαν τον κύκλο. Πιάσε μια φορολογία με ολίγη τώρα που η πλαστική καρτούλα σου επιβάλλεται και αν δεν κανείς αγορές ακόμα και άνεργος θα φας πρόστιμο γιατί είσαι φτωχός και δεν δουλεύεις για το σύστημα τους. Ήρθε και ο ΕΝΦΙΑΣ μειώθηκε οπότε λύσαμε τα προβλήματα μας και αράξαμε να δούμε νουτελαπαπατζούμ με μπόλικο σανό και κουτόχορτο.

Ενώ σου έχει στερηθεί το δικαίωμα στο όνειρο, την ελπίδα, την υγεία, την εργασία έρχονται οι ολίγοι εις βάρος των φτωχών να σε τιμωρούν γιατί πολύ απλά δεν έφαγες, δεν έκλεψες, δεν έγινες ρουφιάνος. Είτε αριστερά, είτε δεξιά ίδια είναι τα αφεντικά συνήθιζε να λέει ο παππούς μου.

Έρχονται και εκμεταλλεύονται το φιλότιμο σου, την αξιοπρέπεια σου, την ηθική σου και παράλληλα σου κουνούν το δάχτυλο γιατί δεν τους έδωσες και το βρακί που φοράς λες και τους είχες υποχρέωση. Η οργή μου δεν περιγράφεται με λόγια γιατί δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να δεχτώ την τόση υποκρισία γύρω μου, την αδιαφορία και τον εμπαιγμό που δέχεται η συνείδηση, η λογική και η ανθρωπιά μου – σας.

Άνθρωπος γεννιέσαι, από εκεί και πέρα αν θα μείνεις απελέκητος, αγράμματος, αγάμητος αφορά εσένα και τις επιλογές σου. Το κακό στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η δίκη σου αδιαφορία, θρασύτητα, νοοτροπία θα πονέσει και το δικό μου κώλο γιατί η πουτάνα η ζωή δεν συγχωρεί, πόσο μάλιστα ο Μιχάλης στην τελική μεταφορά. Έμαθες στις εύκολες συζητήσεις, τα συμπεράσματα και στις ταμπέλες αρκεί να έχει ακριβή βότκα και μωράκια.

Ψάχνω ένα γ@μημένο ψίθυρο στη νηνεμία της ραστώνης που μας περιτριγυρίζει τελευταία, προσπαθώ να καταλάβω πότε θα βγει η Αλίκη από τη χώρα του ποτέ, πότε το σκοτάδι θα καταπιεί κάθε ματαιόδοξο σχέδιο κουτοπόνηρων, κακεντρεχών, ανήθικων ανθρώπων μπας και επιτέλους λυτρωθεί η ανθρωπότητα από μας.

Χομοσάπιεν του κερατά είμαστε που μόλις πιάσουμε λίγα φράγκα, μια θεσούλα, ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε ποιοι μας βοήθησαν και ισοπεδώνουμε τα πάντα στο πέρασμα μας, αρκεί να χαϊδεύουμε το εγώ μας.

Μια χούφτα άνθρωποι μένουν, μια χούφτα άνθρωποι αρκούν, μια χούφτα άνθρωποι αναζητούνται να πούμε μια κουβέντα πριν σφυρίξει τη λήξη του αγώνα ο δημιουργός, το σύμπαν, οι εξωγήινοι. Θα πεις πάει το παλικάρι για Δαφνί βόρεια πτέρυγα είναι, ναι σίγουρα τουλάχιστον θα πάρω σύνταξη ρε πούστη και θα παίζω την μακριά γαϊδούρα με το νόμο.

Μπας και θυμηθείς διάβασε κάτι από το 2016 .  Η τελευταία κάρτα έχει μια ταινία και σου λέει tape runs out … Οι Simpsons σου τα έλεγαν αλλά μάλλον εσύ αλλού είχες το νου σου … Στο τελευταίο Avengers Endgame ο Θάνος κάνει ένα μονόλογο που αναφέρει: « ότι ο άνθρωπος πρέπει να μην γνωρίζει τι έχασε αλλά μόνο ότι του δόθηκε, ένα ευγνώμον σύμπαν γεννημένο από αίμα χωρίς να υπάρχει κανείς που να αντιστέκεται » παρακάτω η αλήθεια τους σε κοινή θέα .

Άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα κοτόπουλα, καρκίνος, ανακοπές, η γρίπη θερίζει καμία σημασία στην ανθρώπινη υπόσταση, ύπαρξη αρκεί να βγαίνει κέρδος στο βωμό της χαράς και της λύπης του ανθρώπου.

Πρόβατα επί σφαγή διχασμένα, καταπιεσμένα, υποτακτικά και δουλοπρεπή την στιγμή που όλοι είμαστε γήινοι αλλά αυτό το ξεχάσαμε στο σχετικό αλισβερίσι.

And the vision that was planted in my brain, Still remains, Within the sound of silence ( Sound of silence – Simon & Garfunkel ) με συνδέει με πολλά 

Από το katohika